پاسخ به پرسش هايي پيرامون مباني نظري نبوت - منتظري، حسينعلي - الصفحة ٧١ - ملازمه ميان بعثت انبياء و تكاليف شرعي

مشرب عقلي و فكري وجود دارد، كداميك را بگيرد و اطمينان پيدا كند كه او را به مقصد مي‌رساند؟ بنابراين بشري كه در مورد خويشتن، جهان هستي، آفريننده اينها و تأثير افكار و عقايد و افعال بر ارتقاء يا انحطاط او در درونش به حدي ازمعرفت نائل شده، خود را نيازمند هدايت و راهبري مي‌بيند. پرسش اين است كه آيا خدايي كه او را خلق كرده نمي داند كه انسان نمي تواند همه نيازهاي معرفتي و عملي و اخلاقي خودش را پاسخ دهد؟ اگر بگوييم قطعا مي‌داند، اين پرسش مطرح مي‌شود كه آيا نبايد به او پاسخ دهد؟ با تصديق اين معنا كه اگر خدا در برخي موارد پاسخ پرسشهاي او را ندهد هيچ راهي به فهم پرسش خود ندارد، و با فرض اين كه اگر انسان نداند نمي تواند در مسير صحيح حركت و عمل كند و در نتيجه از غايت خلقت دور مي‌شود و غرض خداوند حاصل نمي شود، آيا نبايد خدا براي او راهي را براي نيل به هدف و غايت بيان كند؟ اگر بگوييد: بلي بايد پاسخ مثبت دهد و او را هدايت كند، يعني مقرب ها و مبعدها را برايش بيان كند، اين همان قاعده لطف است، و لطف چيزي جز اين نيست . حال اين پرسشها مطرح مي‌شود كه آيا خداوند بايد به تك تك افراد پاسخ گويد يا فردي را برگزيند و پيامش را توسط او به ديگران برساند؟ در صورت دوم آن فرد بشر باشد يا فرشته ؟ يا از عالم غيب