نداشت و تعاليم پيامبران پيشين هم بنا به ادعاي شيعه و سني تحريف شده بود و بنابراين برطبق ادله ضرورت نبوت، نياز ضروري به پيامبر جديد وجود داشت . اما چرا در هيچ كدام از آن مناطق پيامبري نيامد و عملا نسلهاي بسياري از انسانها در اكثر نقاط كره زمين از تعاليم پيامبران محروم ماندند؟." در پاسخ اين قسمت از شبهه مي‌گوييم :[١] اولا - مقتضاي دليل حكمت اين نيست كه در هر زمان براي مردم آن زمان بالخصوص پيامبري با دين جديدي مبعوث شود; زيرا چه بسا دين پيامبران قبلي در انذار و هدايت مردم آن زمان كفايت مي‌كرده است . و دليل حكمت بيش از اين اقتضا ندارد كه خداوند، مردم هر زمان و مكاني را بدون منذر و هدايتگر رها نمي كند; اما لازم نيست آن منذر، پيامبر جديد با ديني جديد باشد. آنچه مقتضاي حكمت خداوند است، انذار و هدايت مردم است، خواه به وسيله پيامبر باشد يا وصي او، و خواه مستقيم و معاشرة باشد يا به واسطه و غيرمستقيم ; نظير اين كه در يك زمان

[١] يادآوري مي‌شود: ذكر آيات و روايات در مقام پاسخ به اين شبهه نويسنده از باب تعبد ديني و استدلال درون ديني به قرآن و روايات نيست تا گفته شود: نويسنده، اصل نبوت را قبول ندارد چه رسد به قرآن و روايات كه زير مجموعه نبوت خاتم الانبياء است ; بلكه ذكر آيات و روايات در اين مقام به عنوان حداقل دو منبع تاريخي است كه نويسنده نيز آنها را به اين عنوان قبول دارد.