احكام پزشكي - منتظري، حسينعلي - الصفحة ٥٩ - ضمانت در تجويز دارو

ضامن عوارض جانبي داروها نخواهد بود. همچنين است اگر احتمال عقلايي قابل قبول به مفيدبودن آن دارو بدهد. (١٠٣) اگر مرض خطر جاني دربرداشته و داروي آن نيز با عوارض شديد تواءم باشد لكن موجب نجات جان بيمار شود، تجويز آن دارو جايز است ; ولي اگر مرض خطر جاني در بر نداشته باشد ولي دارو دربردارنده خطر جاني باشد، تجويز آن جايز نخواهد بود. (١٠٤) تجويز داروهايي كه براي جنين خانمهاي باردار يا نوزاد خانمهاي شيرده ضرر دارد، جايز نيست ; مگر اينكه جان خود مادر در خطر باشد. (١٠٥) سؤال : اگر طبيبي حاذق از روي اشتباه دستور دارويي را براي بيمار به پرستار دهد و پرستار هم دارو را به بيمار دهد و بيمار دچار آسيب شود، بفرماييد آيا بايد چيزي پرداخت شود؟ در صورتي كه بايد چيزي پرداخت شود به عهده كيست ؟ جواب : ضمانت به عهده كسي است كه به جهت اشتباه دارو را نوشته است . (١٠٦) سؤال : اگر با توجه به علوم امروزي امكان تعيين حساسيت يك دارو وجود نداشته باشد، آيا پزشك در صورت ايجاد عارضه مسئول است ؟ جواب : با اخذ برائت از ناحيه بيمار ضامن نيست . (١٠٧) سؤال : اگر پزشك بنا به اصرار بيمار دارويي تجويز نمايد و يا ساير اقدامات درماني كه مضر است انجام دهد، در صورت ايجاد عارضه چه كسي مسئول است ؟ جواب : در فرض سؤال، اصرار بيمار مجوز نيست، ولي اگر پزشك با ملاحظه جميع جوانب، اقدام به معالجه را صلاح بداند و شرط عدم ضمان كند مسئول نيست . (١٠٨) سؤال : گاهي اوقات پزشك جهت تسريع بهبودي بيمار يا اطمينان از اينكه داروي تجويزي وي بسيار قوي است و يا به خاطر ملاحظه هزينه درمان و كاستن از مراجعات مكرر وي اقدام به تجويز داروهايي مي‌كند كه ضررهاي آنها كاملا شديد بوده و به اثبات رسيده است، و اين در حالي است كه شايد بتوان از طريق داروهاي ديگر كه ضرر بسيار كمتري دارند بيمار را معالجه نمود; با چنين فرضي بهترين كار چيست ؟ انتخاب راه سريع و پرخطر يا راه كم خطر و احيانا بدون اثر؟