احكام پزشكي - منتظري، حسينعلي - الصفحة ٦٠ - ضمانت در تجويز دارو

جواب : بستگي به تشخيص پزشك دارد كه هر يك از دو راه را بهتر و به مصلحت بيمار بداند آن را انتخاب كند; و با اعلام به مريض يا ولي او و شرط عدم ضمان، ضامن نيست . (١٠٩) سؤال : در برخي بيماريها طبق روش معمول كه اجراي آن طبق علوم روز ضروري است يك يا چند دارو به كار برده مي‌شود و در صورت عدم تأثير، داروهاي ديگري به كار برده مي‌شود تا بلكه يكي از آنها اثر كند; با توجه به اينكه اين داروها از يك طرف در افراد مختلف همگي مؤثر نيستند و ممكن است در شخصي درمانهاي اوليه و در شخص ديگري درمانهاي ديگر مؤثر باشد، و از طرف ديگر هر يك از داروها داراي عوارض خاصي هستند; آيا پزشك معالج در قبال هزينه اضافه يا عوارض داروها مسئول است ؟ جواب : در فرض مذكور اگر پزشك كوتاهي نكند و با دقت كامل بيمار را به وسيله داروها مداوا نمايد، با شرط عدم ضمان ضامن نمي باشد. (١١٠) سؤال : اگر پزشك به خاطر فراموشي انواع و علايم بيماريها (به خاطر گستردگي موضوع) نوع بيماري را تشخيص ندهد و نداند داروي مناسب چيست و در نتيجه اصلا دارويي تجويز نكند در صورتي كه بيماري تشديد و يا منجر به مرگ گردد، اين پزشك تا چه حدي مسئول است ؟ (در صورتي كه امكان ارجاع به متخصص ديگري هم نباشد). جواب : اگر پزشك علايم بيماري يا داروها را فراموش كرده و نمي تواند تشخيص دهد حق معالجه ندارد و مسئوليتي هم ندارد; ولي اگر علايم بيماري در بين چند مرض مشترك باشد و مرض فعلا قابل تشخيص نباشد و نياز به مصرف چند نوع دارو داشته باشد تا يكي مؤثر واقع شود (بدون اينكه داروها و علايم بيماري را فراموش كرده باشد) در اين صورت كه دسترسي به پزشك متخصص نيست مي‌تواند با شرط عدم ضمان مداوا نمايد; و با احتمال نجات جان بيمار، اقدام لازم است ; و با شرط عدم ضمان مديون نمي باشد. (١١١) سؤال : اگر داروها نه براي نجات جان بيمار بلكه جهت تسكين و مداواي بيماريهايي كه باعث آزار بيمار مي‌شوند (مثل تب، خارش، درد، زخم و...) مصرف