امام علی ٧ خطاب به کمیل بن زیاد نخعی[١]: ای کمیل! به خانواده‌ات فرمان بده که روز هنگام، در پی کسب خُلق وخُوی نیکو باشند و شبانگاهان، در صدد رفع نیازهای خفتگان. سوگند به آن‌که هر آوایی را می‌شنود، هیچ‌کس دلی را شادمان نمی‌سازد، مگر آن‌که خداوند از آن شادمانی، لطفی بیافریند تا زمانی که سختی‌ای به او برسد، آن لطف همچون آب جاریِ در سراشیب، به‌سوی آن سختی سرازیر شود و آن را از وی دور کند، همچنان که شتر غریبه{از میان رمه (گله) شتران}، رانده می‌شود.[٢]

خدا دوست دارد

امام باقر٧ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ إِرَاقَةَ الدِّمَاءِ وَ إِطْعَامَ الطَّعَامِ وَ إِغَاثَةَ اللَّهْفَانِ‌؛

[١]. کُمَیل بن زِیاد بن نَهِیک نَخَعی صُهبانی کوفی( ۱۲ - ۸۲ه.ق )از تابعین و یاران برجسته امام علی٧ و امام حسن ٧.

[٢]. «لِكُمَيْلِ بْنِ زِيَادٍ النَّخَعِيِّ يَا كُمَيْلُ مُرْ أَهْلَكَ‌ أَنْ‌ يَرُوحُوا فِي‌ كَسْبِ‌ الْمَكَارِمِ وَ يُدْلِجُوا فِي حَاجَةِ مَنْ هُوَ نَائِمٌ فَوَالَّذِي وَسِعَ سَمْعُهُ الْأَصْوَاتَ مَا مِنْ أَحَدٍ أَوْدَعَ قَلْباً سُرُوراً إِلَّا وَ خَلَقَ اللَّهُ لَهُ مِنْ ذَلِكَ السُّرُورِ لُطْفاً فَإِذَا نَزَلَتْ بِهِ نَائِبَةٌ جَرَى إِلَيْهَا كَالْمَاءِ فِي انْحِدَارِهِ حَتَّى يَطْرُدَهَا عَنْهُ كَمَا تُطْرَدُ غَرِيبَةُ الْإِبِل». نهج البلاغه، خ ٢٥٧.