آداب و احكام زيارت - معاونت مطالعات راهبردى نهاد نمايندگي رهبري در دانشگاه ها - الصفحة ١٩

«وَ كَذلِكَ أَعْثَرْنا عَلَيْهِمْ لِيَعْلَمُوا أَنَّ وَعْدَ اللّهِ حَقٌّ وَ أَنَّ السّاعَةَ لا رَيْبَ فيها إِذْ يَتَنازَعُونَ بَيْنَهُمْ أَمْرَهُمْ فَقالُوا ابْنُوا عَلَيْهِمْ بُنْيانًا رَبُّهُمْ أَعْلَمُ بِهِمْ قالَ الَّذينَ غَلَبُوا عَلى أَمْرِهِمْ لَنَتَّخِذَنَّ عَلَيْهِمْ مَسْجِدًا»[١]؛ «و اين‌چنين مردم را متوجه حال آن‌ها (اصحاب كهف كه به صورت معجزه ٣٠٩ سال در خواب بودند و سپس بيدار شدند و بعد از مدتى از خداوند تقاضاى مرگ كردند) كرديم، تا بدانند كه وعده خداوند (در مورد رستاخيز) حق است، و در پايان جهان و قيام قيامت شكى نيست، در آن هنگام كه ميان خود درباره كار خويش نزاع داشتند، گروهى مى‌گفتند بنايى بر آنان بسازيد (تا براى هميشه از نظر پنهان شوند و از آن‌ها سخن نگوييد كه) پروردگارشان از وضع آنها آگاه‌تر است ولى آن‌ها كه از رازشان آگاهى يافتند (و آن را معجزه‌اى بر رستاخيز ديدند) گفتند ما مسجدى در كنار (مدفن) آن‌ها مى‌سازيم. (تا خاطره آنان فراموش نشود و مورد زيارت قرار گيرند)».

معلوم مى‌شود بعد از فوت اصحاب كهف مردم به زيارت آن قبور آمدند و به همين جهت بنا و مسجدى ساختند، و خداوند بعد از اين داستان از چنين عملى نهى نفرموده است. حتى با جمله‌ «غلبوا على امرهم» ايشان را مورد تأييد قرار داده است.[٢] به علاوه اين آيات كريمه بر جواز و مشروعيت ساختن مساجد و اماكن متبركه نزد قبور اولياى الهى و بزرگان را دلالت مى‌كند.

[١]. كهف( ١٨)، آيه ٢١.

[٢]. الميزان، ج ٣، ص ٢٨٥.