آداب و احكام زيارت - معاونت مطالعات راهبردى نهاد نمايندگي رهبري در دانشگاه ها - الصفحة ٢٣

فلسفه زيارت‌

زيارت، برقرار كردن ارتباط قلبى با حجّت خدا است و خود را در تشعشع فيض او قرار دادن است.

زيارت، ديدارى است مشتاقانه و عاشقانه در پيشگاه معشوقى كه او خود عاشق خداست.

زيارت، احترام و گرامى‌داشت مزور است و بزرگ شمردن بزرگان دين و اداى احترام به ساحت ايشان.

زيارت، جلوه‌اى از محبت و مودّت بر ولى خداست و در حقيقت بزرگداشت دين و علم است.

زيارت، رشته باورها و اعتقادات مذهبى است كه با احساسات پاك و عواطف عالى انسانى همراه مى‌گردد.

زيارت، نه پرستش مردگان بلكه ديدار زندگان حقيقى است با چشم دل؛ چرا كه انسان حقيقى الست فنا نشدنى و ماندگار؛ و فرمود: «وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذينَ قُتِلُوا فى سَبيلِ اللّهِ أَمْواتًا بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ. فَرِحينَ بِما آتاهُمُ اللّهُ مِنْ فَضْلِهِ»[١]؛ «اى پيامبر!

[١]. آل عمران( ٣)، آيات ١٦٩ و ١٧٠.