٩. لقمان حكيم به فرزندش امر مى‌كند كه به هنگام سفر، در هر كارى با همسفران خود هماهنگى داشته باشد و براى تصميمات مختلف با آنان مشورت نمايد و با لبخند و سعه صدر با يكديگر برخورد كنند.[١]

١٠. «فبذل الزاد قلة الخلاف على من صحبك و كثرة ذكر اللَّه حسن الخلق المزاح فى غير المعاصى»[٢]؛ «از آنچه به همراه داريد دوستان را بى‌بهره نسازيد و دشوارى و تلخى‌هاى سفر را بازگو نكنيد و مزاح و خوشرويى را فراموش نكنيد».

١١. هرگز در مسافرت چيزى را به فال بد نگيريد.

١٢. در انتهاى سفر سوغاتى هر چند اندك براى دوستان و آشنايان در نظر بگيريد.

[١]. بحارالانوار، ج ٧٦، ح ٢٧١.

[٢]. ميزان الحكمه، ج ٢، ص ١٣١٠.