مراد از «رجعت در اعتقاد اماميّه» اين است كه: خداوند گروهى از مردگان را- به همان صورتى كه در دنيا بودند- دوباره به دنيا برمى‌گرداند و اينان بر دو گروه اند؛ برخى از آنان در زندگى دنيوى، ايمانشان خالص بوده و برخى ديگر، كافر خالص بوده اند.

آنگاه خداوند، اهل حقّ را بر اهل باطل و مظلومان را بر ظالمان پيروز خواهد كرد و اين امر، در زمان امام مهدى (عج) واقع خواهد شد وبعد از آن خواهند مرد.

گروهى، در تفسير ديگرى از ( (رجعت))، گفته اند: مراد از آن، بازگشت حقّ به اصل خويش است واين امر به دست امام مهدى (عج) تحقّق مى يابد.

اين تعريف، زنده كردن مردگان و بازگشت دوباره آنان به دنيا را شامل نمى شود.

ديدگاه اوّل در ميان جمهور اماميّه به جهت پيروى كردن آنان از اهل بيت (عليهم السلام) شايع است. و به خصوص از زمان شيخ صدوق، شيخ مفيد، سيّد مرتضى و شيخ طوسى، تا زمان علامه مجلسى و شيخ حرّ عاملى، اين ديدگاه شكل گرفته. امروزه فقيهان ودانشمندان شيعه نيز به همين قول، اعتقاد دارند.