است و اصل دوازدهم قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران چنين مى‌گويد: «دين رسمى اسلام و مذهب جعفرى و اثناعشرى است و اين اصل الى الابد غير قابل تغيير است و مذاهب ديگر اسلام اعم از حنفى، شافعى، مالكى، حنبلى و زيدى، داراى احترام كامل مى‌باشد و پيروان اين مذاهب در انجام مراسم مذهبى، طبق فقه خودشان آزاداند. در تعليم و تربيت دينى و احوال شخصيه (ازدواج، طلاق، ارث و وصيت) و دعاوى مربوط آن در دادگاهها، رسميت دارند و در هر منطقه‌اى كه پيروان هر يك از اين مذاهب اكثريت داشته باشند، مقررات محلى در حدود اختيارات شوراها بر طبق آن مذهب خواهد بود، با حفظ حقوق پيروان ساير مذاهب.

دوم: حضور شيعه در دولت به اندازه كميت خود.

در دوران‌هاى گذشته مردم شيعه به طور غالب، جز در مناصب بسيار پايين دولتى (كاتب، سركاتب و مأمور مثلا) در پست‌هاى مهم نقش نداشته‌اند و جرم‌شان شيعه بودن‌شان بوده است! اين تبعيض غير