چگونه مبلغ خوبى باشيم
(١)
هويت كتاب
١ ص
(٢)
فصل اول وجوب امر به معروف و نهى از منكر و ارشاد
٥ ص
(٣)
فرق امر به معروف و نهى از منكر با ارشاد
٦ ص
(٤)
فصل دوم شرايط مبلغ
١٠ ص
(٥)
شرط اول
١٠ ص
(٦)
شرط دوم
١١ ص
(٧)
شرط سوم
١٦ ص
(٨)
شرط چهارم
١٩ ص
(٩)
شرط پنجم
٢١ ص
(١٠)
شرط ششم
٢٢ ص
(١١)
شرط هفتم اينكه از سخنان تفرقه انگيز دورى نمايد
٢٢ ص
(١٢)
شرط هشتم كه شجاعت و شهامت داشته باشد
٢٧ ص
(١٣)
شرط نهم درجه بندى توانستن مسايل روز
٢٨ ص
(١٤)
شرط دهم فهم مقدمات تبليغ
٢٩ ص
(١٥)
شرط يازدهم امانت دارى وقت حاضرين مجلس
٣٠ ص
(١٦)
فصل سوم شرايط كمال تبليغ
٣٣ ص
(١٧)
1 - مستمعين را در خطابات مورد احترام قرار داده
٣٣ ص
(١٨)
2 - مطابق فهم مردم صحبت كند
٣٤ ص
(١٩)
3 - مراعات اقتضاى حال
٣٦ ص
(٢٠)
4 - فصاحت كلام
٣٧ ص
(٢١)
5 - خواندن اشعار
٣٨ ص
(٢٢)
8 - خندانيدن و گرياندن
٣٩ ص
(٢٣)
9 - حفظ موقعيت و شخصيت
٤٠ ص
(٢٤)
10 - دلسوزى و دوستى مبلغ
٤٢ ص
(٢٥)
11 - جملات اول سخنرانى
٤٣ ص
(٢٦)
12 - مبلغ، موضوعات مورد ابتلاى هميشه گى مردم را بيش تر مورد صحبت قرار دهد،
٤٤ ص
(٢٧)
13 - آگاهى از پاره اى از مسايل علمى و سياسى
٤٥ ص
(٢٨)
فصل چهارم كدام مطالب در محدوده تبليغ قرار دارد؟
٤٨ ص
(٢٩)
فصل پنجم خصوصيات كشور ما در مورد تبليغ
٥٩ ص
(٣٠)
فصل ششم تبليغ قلمى
٧٠ ص
(٣١)
خاتمه در بيان پاره اى از آيات و احاديث و داستانهاى متعلق به تبليغ
٧٣ ص
(٣٢)
الف) آيات مباركه
٧٣ ص
(٣٣)
ب) احاديث
٧٨ ص
(٣٤)
ج - داستانى هاى تبليغى
٨٢ ص

چگونه مبلغ خوبى باشيم - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٥٧ - فصل چهارم كدام مطالب در محدوده تبليغ قرار دارد؟

شريكهاى دكان و غيره، اگر عالم منطقه براى حل دعاوى و اجراى كار مردم به دواير دولتى برود و يا براى تداوى مريضان محل به شفاخانه برود بسيار كار خوبى خواهد بود.

اين عادت دو فايده مهم دارد

اولا موجب ثواب زياد اخروى مى‌باشد.

ثانيا موجب رضاى مردم از عالم مى‌شود و سبب محبت و دوستى كامل آنان از او، و در اين صورت موعظه او در دلها بهتر تأثير مى‌گذارد و احكام دين بيشتر ترويج مى‌شود و مقام او نزد خداوند بالاتر مى‌رود.

به‌هرحال عالم موفق كسى است كه در غم و شادى با مردم شريك باشد، خودخواهى جز تنفر اثرى ندارد.

تواضع سر رفعت اندازدت‌

تكبر به خاك اندر اندازدت‌

عز من قنع و ذل من طمع، قناعت عزت مى‌آورد و طمع ذلت را

٨- دانشمندان سنى و شيعه در تعريف معقول و مشروع از مذهب خود و بزرگان مذهبى خود آزادند و اين عمل هيچ مشكلى ندارد.

ولى آنچه ممنوع و خطرناك است اين است كه براى خوشى دل پيروان عوام مذهب خود، به مقدسات و بزرگان مذهب ديگر بدگويى كنند، اين كار موجب كينه و عداوت و دشمنى برادران مسلمان ميشود، و بايد شديدا از آن اجتناب شود. بدگويى و فحاشى‌