كنيم، معبود ما خداوند است و اگر چيز ديگرى را قصد كنيم هوس‌هاى فردى خود را عبادت كرده‌ايم، نعوذ باللّه تعالى. هركسى در گرو نيت خود است، ارزش عمل از پاكى نيت و قصد عامل است.

باز قرآن مى‌فرمايد آيا شما را به زيانمندترين مردم در كارهاى‌شان خبر بدهيم؟ (آنان) كسانى هستند كه تلاش‌شان در زندگانى دنيا نابود و باطل شده است درحالى‌كه آنان مى‌پندارند كار خوب به جاى مى‌آورند[١]. سفارش من به كسانى كه قصد قربت را در تبليغ ندارند، اين است كه آن را رها ساخته و دنبال شغل ديگرى براى زندگى خود بروند.

روح يكى از علماى مقيم كابل- در يك قصه فوق العاده كه بيانش مناسب نيست- به يكى از اهل علم زنده گفته بود كه حتى كلماتى كه من در مواقع تبليغ به نفع خود در اثناى موعظه گفته بودم، در موقع حساب، از مواعظ من جدا كردند و ثواب آن‌ها را ندادند و گفتند كه اين كلمات را براى خدا نگفته بودى، بلكه براى خود گفته بودى و ثواب بقيه مواعظ مرا دادند.

شرط دوم‌

آنكه به صحت آنچه كه مى‌گويد اطمينان داشته باشد و از مطالب دروغ و خلاف واقع و از مجهولات به طور جزى صحبت كند.

[١] - قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالًا الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً( كهف ١٠٣).