فرهنگ نامه امنيت ملى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٩ - ٣/ ١٠ پرهيزاندن از دشنام

حرامى را حرام كرده كه ناشناخته نيست، و حلالى را حلال كرده كه از عيبْ خالى است، و حرمت مسلمان را بر ديگر حرمت‌ها برترى داده است، و حقوق مسلمانان را با اخلاص و يگانه‌پرستى پيوند داده است. پس مسلمان، كسى است كه مسلمانان، از دست و زبان او آزارى نبينند، جز آن كه براى حق باشد؛ و آزار مسلمانان روا نيست، مگر آن‌جا كه واجب شود.

٣/ ١٠: پرهيزاندن از دشنام‌

١٠٦. وقعة صفين- به نقل از عبد اللَّه بن شريك-: حجربن عدى و عمرو بن حمق بيرون شدند، در حالى كه برائت و لعن بر شاميان را آشكار مى‌كردند. على عليه السلام به آنان پيغام داد كه از آنچه به من خبر رسيده، خوددارى كنيد.

آن دو نزد على عليه السلام آمدند و گفتند: اى اميرمؤمنان! مگر ما برحق نيستيم؟

فرمود: «چرا».

گفتند: مگر آنان بر باطل نيستند؟

فرمود: «چرا».

گفتند: پس چرا ما را از دشنام دادن آنان، باز داشتى؟