فرهنگ نامه امنيت ملى - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٦ - ١/ ٣ مسئوليت فرمانروايان در امنيت كشور
پيشوايى را به دوش كشيد و پرچم راهبرى را در ميان بندگانت برافراشت و بساط امنيّت را در شهرهايت افكند، و عدل را در ميان آفريدگانت گسترانيد.
٢١. امام زين العابدين عليه السلام- از دعاى ايشان براى مرزداران-: اگر زندگىاش را به نيكبختى پايان دادى و شهادت را بر او مقدّر فرمودى، اين [شهادتش] پس از آن باشد كه دشمنت را به كُشتار از بيخ و بُن بركَنْد، و پس از آن كه دشمنانت به رنج اسارت در بيفتند، و پس از آن كه مرزهاى مسلمانان، امنيت يابد، و پس از آن كه دشمنت پشت كرده، بگريزد.
٢٢. امام رضا عليه السلام: امامت، زمامِ دين است، و رشته[١] مسلمانان، و مايه آبادانى دنيا، و اقتدار مؤمنان. امامت، ريشه بالنده اسلام و شاخه بلند آن است.
با امامت، نماز و زكات و روزه و حجّ و جهاد، كامل مىشوند، و درآمدهاى مسلمانان و زكات، جمعآورى مىشود، و حدود و احكام، اجرا مىشوند، و مرزها و سرحدّات، نگهدارى مىشوند.
[١].« نظام» كه در متن حديث آمده، نخ يا رشتهاى را گويند كه با آن، دانههاى مرواريد وتسبيح و مانند آن را به رشته كشند؛ شيرازه.