صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٢ - ضرورت همبستگى روحانى و دانشگاهى

اين مرد [١] پايش يك خرده‌اى محكم بشود، همچو لطمه‌اى بزند به مردم كه آن طرفش پيدا نباشد؛ و اولش شما روحانيون هستيد. من خوف اين را دارم. نگذاريد اين فرصت از دست برود. با هم بنويسيد، بنويسيد اشكالات را. به دنيا اعلام كنيد. نمى‌توانيد توى ايران، بفرستيد در خارج منتشر مى‌كنند براى شما. به يك وسيله‌اى بفرستيد اينجا، ما مى‌فرستيم منتشرش مى‌كنند. اشكالاتتان را بنويسيد، به خودشان اعتراض كنيد، مثل آن كسى كه ... خوب ما ديديم كه چندين نفر اشكال كردند و [اعتراض‌] كردند و همه حرفها، بسيارى از حرفها را زدند و امضا كردند و كسى هم كارشان نداشت. فرصتى است اين؛ اين فرصت را نگذاريد از دست برود. و من خوف اين را دارم كه خداى نخواسته اگر اين فرصت از دست برود و اين حسابهايش را جور كند با آنها (اينها الآن مشغول اين هستند كه حسابها را درست بكنند، مشغولند كه نوكرى را همچو خيلى محكمش كنند، آنها نمى‌پذيرند؛ اينها دنبال اين هستند كه محكم كنند قضيه را؛ اين را بياورند و خودشان بروند و هى چه بكنند تا كارشان تمام بشود) اگر خداى نخواسته كار اينها تمام شد و اين پايش را محكم دانست اين دفعه ديگر مثل آن دفعه‌ها نيست؛ لطمه‌اى بزرگ به اسلام وارد خواهد كرد.

من از خداوند تعالى توفيق همه شما را مى‌خواهم؛ عظمت اسلام را مى‌خواهم. خدايا! تو را به اوليائت! اسلام را عظيم كن، عظمت بده؛ ما را از خواب غفلت بيدار كن، همه جناحهاى ما را با هم متصل كن، اتفاق كلمه به ما عنايت كن.

و السلام عليكم و رحمة اللَّه و بركاته.

[١] شاه.