ديوان امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٦٠ - قصيده بهاريه انتظار
| مهدى امام مُنتظر، نوباوه خير البشر | خلق دو عالم سربهسر بر خوان احسانش نگين | |
| مهر از ضيائش ذرّهاى، بدر از عطايش به درهاى | دريا ز جودش قطرهاى، گردون ز كشتش خوشهچين | |
| مرآت ذات كبريا مشكات انوار هدا | منظور بعثِ انبيا، مقصود خلق عالمين | |
| امرش قضا، حكمش قدر، حُبّش جنان بُغضش سَقَر | خاك رهش زيبد اگر بر طُرّه سايد حورِ عين | |
| دانند قرآن سربهسر بابى ز مدحش مختصر | اصحاب علم و معرفت، ارباب ايمان و يقين | |
| سُلطان دين، شاهِ زَمَن، مالك رقاب مرد و زن | دارد به امرِ ذُو الْمِنَن؛ روى زمين، زير نگين | |
| ذاتش به امر دادگر، شد منبع فيضِ بشر | خيل ملايك سربهسر دربند الطافش، رهين | |
| حبّش سفينه نوح آمد در مَثَل، ليكن اگر | مهرش نبودى نوح را مىبود با طوفان قرين | |
| گرنه وجود اقدسش ظاهر شدى اندر جهان | كامل نگشتى دين حق ز امروز تا روز پسين | |
| ايزد به نامش زد رقم، منشور ختم الاوصيا | چونان كه جدّ امجدش گرديد ختم المُرسلين | |