ديوان امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٩ - قصيده بهاريه انتظار
| از شارك و توكا رسد هر لحظه صوتى دلرُبا | وز بو المليح و فاخته هردم نوايى دلنشين | |
| بر شاخ باشد زند خوان هر شام چون رامشگران | ورشان بسان موبدان، هر صُبح با صوت حزين | |
| يكسو نواى بلبُلان، يكسو گل و ريحان و بان | يكسو نسيم خوش وزان يكسو روان ماء معين | |
| شد موسم عيش و طرب، بگذشت هنگام كَرَب | جامِ مىِ گلگون طلب، از گلعذارى مهجبين | |
| قدّش چو سرو بوستان خدّش به رنگ ارغوان | بويش چو بوى ضيمران جسمش چو برگ ياسمين | |
| چشمش چو چشم آهوان، ابروش مانند كمان | آب بقايش در دهان مهرش هويدا از جبين | |
| رويش چو روز وصل او، گيتىفروز و دلگشا | مويش چو شام هجر من آشفته و پرتاب و چين | |
| با اينچنين زيبا صنم، بايد به بُستان زد قدم | جان فارغ از هر رنج و غم دل خالى از هر قهر و كين | |
| خاصه كنون كاندر جهان، گرديده مولودى عيان | كز بهر ذات پاك آن شد امتزاج ماء و طين | |
| از بهر تكريمش ميان، بربسته خيل انبيا | از بهر تعظيمش كمر خم كرده چرخ هفتمين | |