ديوان امام

^ ديباچه

^ سبك و شيوه امام و تأثير پيشينيان در آثار ايشان

مقدمه فاطمه طباطبائى

امام عزيزم، مرشد و مرادم!

عيد نوروز

حُسن ختام

جان جهان

شرحِ جلوه

درياى جمال

مسلكِ نيستى

لب دوست

خانقاهِ دل

آفتاب نيمهشب

دريا و سراب

درگاهِ جمال

سخن دل

مكتب عشق

رُخ خورشيد

عاشق سوخته

مذهب رندان

ديدارِ يار

سبوى عاشقان

قبله محراب

درياى عشق

فتواى من

خانه عشق

هواىِ وصال

پرتو عشق

مُبتلاى دوست

سبوى دوست

سرّ جان

محفل دلسوختگان

مستى عاشق

حسرت روى

هست و نيست

راه و رسم عشق

قصّه مستى

ميگُساران

طبيب عشق

خرقه تزوير

مژده ديدار

پرواز جان

غم يار

اخگر غم

سفرِ عشق

قبله عشق

صُبح اميد

عشق دلدار

دلجويى پير

عشقِ چارهساز

اسرارِ جان

فارغ از عالم

راز نهان

مژده وصل

معجز عشق

سرود عشق

خضر راه

كتاب عمر

دعوى اخلاص

جلوه جمال

ميلاد گل

كاروان عمر

لذّت عشق

جام جم

جلوه جام

راز مستى

پردهنشين

سايه لطف

درياى فنا

طريق عشق

مستى نيستى

سلطان عشق

كعبه عشق

گواه دل

زنجير دل

روز وصل

آتش عشق

راز بگشا!

عشق مسيحادم

پرتو حسن

عاشق دلباخته

خرقه فقر

بهار آرزو

ديار قدس

روى يار

با كه گويم؟

باده هوشيارى

ديار دلدار

پرتو خورشيد

مستى عشق

سايه سرو

عروس صبح

فنون عشق

آواز سروش

پير مغان

آتش فراق

در هواى دوست

محرم عشق

جلوه ديدار

محرم اسرار

فصل طرب

نهانخانه اسرار

آيينه جان

گنج نهان

نيم غمزه

چشم بيمار

شهره شهر

ياد دوست

آرزوها

فراق يار

كعبه مقصود

نسيم عشق

محراب عشق

سايه عشق

جامهداران

بهار جان

محفل رندان

انتظار

بوى نگار

شب وصل

سراپرده عشق

شمع وجود

خلوت عشاق

شرح پريشانى

همّت پير

جام جان

صاحب درد

كعبه دل

سرّ عشق

محرم راز

جام ازل

بار يار

وادى ايمن

بت يكدانه

مى چارهساز

رازگشايى

باده حضور

ساحل وجود

ساغر فنا

كعبه در زنجير

باده عشق

شمس كامل

عطر يار

درياى هستى

بار امانت

كاروان عشق

گلزار جان

محرم دل

محراب انديشه

غمزه دوست

خلوت مستان

دل خواب

در وصل

طفل طريق

باده الست

هيهات!

جمهورى اسلامى

چراغ فطرت

فرياد ز من!

جمهورى ما

ما عرفناك

تشنه پاسخ

درّ يتيم

طوطىوار

افسوس!

هستى دوست

نتوان يافت!

حجاب اكبر

پريشان

رها بايد شد!

جلوه حق

لن ترانى

ثناى حق

سوى او

بىراهه

فروغ رخ

آن كيست؟

راه معرفت

بىقرار

فيض وجود

جوينده تو

عقل و عشق

دام دل

رسواى تو

غرق كمال

بيگانه خويش

چه كنم؟

كوى دوست

از دست تو

آن روز

مدد نما!

ياران نظرى!

باغ زيبايى

فكر راه

شمع محفل

خورشيد جهان

پناهى نرسيد

راحت دل

بيدار شو!

دور فكن!

جمال مطلق

اى پير!

بنما نظرى!

ياد تو

راه ديوانگى

مجنون شو!

مراد دل

شيفتگان

رهروان

اى مهر!

كوى غم

فرزانه من!

اى عشق

اسير نفس

فريادرس

محفل دوست

خار راه

خودبين

لاف انا الحق

لاف عرفان

خورشيد

بردار حجاب!

مديحه نورين نيّرين فاطمه زهراء و فاطمه معصومه سلام اللّه عليهما

قصيده بهاريه انتظار

در مدح ولى عصر «عج»

در توصيف بهاران و مديح ابا صالح امام زمان، و تخلّص به نام آيتالله حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى قدّس اللّه سرّه

حديث دل

ترجيعبند

نقطه عطف

قطعات و اشعار پراكنده

جام چشم

مايه ناز

نوش باد!

نازْپرورد

آب زندگانى

اگر بگذارد

بلاى هجران

گُلبرگ تر

براى احمد

ناله «هزار»

استخاره

پيام بلبل

درياى وصال

خراب چشم

تكرار مكرّرات

بشارت باد!

على (ع)

دخترم!

^ شرح مختصر اصطلاحات

اختيار

اسم اعظم

اسماء حسنى

اصحاب طريقت

اعتكاف

اهل دل

اهل نظر

بار امانت

باغ ارم

بتخانه

بدنامى

بيابان

بىخودى

بىرنگى

بيمارى

پاكبازى

پير خرابات

پير مغان

پيمانه

تاب زلف

جان جهان

چاه زمزم

چاه كنعان

خانقاه

خمخانه

خودبينى

خورشيد

دايره وجود

دست افشاندن

دير مغان

ديوانه

ديوانگى

ربّ الارباب

سدرة المنتهى

سرگشته

سكر (مستى)

شب قدر

شراب معرفت

صاحب الزّمان

صعق (صعقه)

ظلمتآباد

فكر (تفكّر)

قاب قوسين

قد و قامت

كوى خرابات

كوى ميكده

كيمياى سعادت

ليلة القدر

ماهروى

محاسبه

مراقبت

مشاهده

ميخانه

وادى ايمن

هشيارى- هوشيارى

هوا (هوا)

فهرست اعلام (اشخاص)

فهرست اعلام (مكانها، كتابها و )

^ شناسنامه سرودهها

^ آب زندگانى

^ آتش عشق

^ آتش فراق

^ آرزوها

^ آفتاب نيمهشب

^ آن روز

^ آن كيست؟

^ آواز سروش

^ آيينه جان

^ اخگر غم

^ از باد بهار

^ از دست تو

^ استخاره

^ اسرار جان

^ اسير نفس

^ افسوس!

^ اگر بگذارد

^ انتظار

^ اى پير!

^ اى عشق!

^ ايمان

^ اى مهر!

^ باده الست

^ باده حضور

^ باده عشق

^ باده هوشيارى

^ بار امانت

^ بار يار

^ با عشق

^ باغ زيبايى

^ با كه گويم

^ بت يكدانه

^ براى احمد

^ بردار حجاب!

^ بسترم

^ بشارت باد!

^ بلاى هجران

^ بلبل از

^ بنما نظرى!

^ بوى نگار

^ بهار آرزو

^ بهار جان

^ بيدار شو!

^ بىراهه

^ بىقرار

^ بيگانه خويش

^ پرتو حسن

^ پرتو خورشيد

^ پرتو عشق

^ پردهنشين

^ پرواز جان

^ پريشان

^ پناهى نرسيد!

^ پيام بلبل

^ پير مغان

^ پيوستهتر از

^ تشنه پاسخ

^ تكرار مكرّرات

^ ثناى حق

^ جام ازل

^ جام جان

^ جام جم

^ جام چشم

^ جامهداران

^ جان جهان

^ جلوه جام

^ جلوه جمال

^ جلوه حق

^ جلوه ديدار

^ جمال مطلق

^ جمهورى اسلامى

^ جمهورى ما

^ جوينده تو

^ چراغ فطرت

^ چشم بيمار

^ چه كنم؟

^ حجاب اكبر

^ حديث دل

^ حسرت روى

^ حسن ختام

^ خار راه

^ خانقاه دل

^ خانه عشق

^ خرابْچشم

^ خرقه تزوير

^ خرقه فقر

^ خضر راه

^ خلوت عشّاق

^ خلوت مستان

^ خم مى

^ خودبين

^ خورشيد

^ خورشيد جهان

^ دام دل

^ دخترم!

^ در توصيف بهاران

^ درگاه جمال

^ در مدح ولّى عصر (عج)

^ در وصل

^ در هواى دوست

^ دريا و سراب

^ درياى جمال

^ درياى عشق

^ درياى فنا

^ درياى وصال

^ درياى هستى

^ درّ يتيم

^ دعوى اخلاص

^ دلجويى پير

^ دل خواب

^ دور فكن!

^ ديار دلدار

^ ديار قدس

^ ديدار يار

^ راحت دل

^ راز بگشا!

^ رازگشايى

^ راز مستى

^ راز نهان

^ راه ديوانگى

^ راه معرفت

^ راه و رسم عشق

^ رخ خورشيد

^ رسواى تو

^ روز وصل

^ روى تو

^ روى يار

^ رها بايد شد!

^ رهروان

^ زنجير دل

^ ساحل وجود

^ ساغر فنا

^ سايه سرو

^ سايه عشق

^ سايه لطف

^ سبوى دوست

^ سبوى عاشقان

^ سخن دل

^ سراپرده عشق

^ سرّ جان

^ سرّ عشق

^ سرود عشق

^ سفر عشق

^ سلطان عشق

^ سوى او

^ شاعر اگر

^ شب وصل

^ شرح پريشانى

^ شرح جلوه

^ شمس كامل

^ شمع محفل

^ شمع وجود

^ شهره شهر

^ شيرين

^ شيفتگان

^ صاحب درد

^ صبح اميد

^ طبيب عشق

^ طريق عشق

^ طفل طريق

^ طوطىوار!

^ طوفان

^ عارف؟!

^ عاشق دلباخته

^ عاشق سوخته

^ عبادت

^ عروس صبح

^ عشق چارهساز

^ عشق دلدار

^ عشق مسيحادم

^ عطر يار

^ عقل و عشق

^ على (ع)

^ عيد نوروز

^ غرق كمال

^ غمزه دوست

^ غم يار

^ فارغ از عالم

^ فتواى من

^ فراق يار

^ فرزانه من!

^ فروغ رخ

^ فرياد

^ فريادرس

^ فرياد ز من

^ فصل طرب

^ فكر راه

^ فلسفه

^ فنون عشق

^ فيض وجود

^ قبله محراب

^ قبله عشق

^ قصه مستى

^ قصيده بهارّيه انتظار

^ كاروان عشق

^ كاروان عمر

كتاب عمر

^ كعبه در زنجير

^ كعبه دل

^ كعبه عشق

^ كعبه مقصود

^ كوى دوست

^ كوى غم

^ گلبرگ تر

^ گلزار جان

^ گنج نهان

^ گواه دل

^ لاف انا الحق

^ لاف عرفان

^ لب دوست

^ لذّت عشق

^ لن ترانى!

^ ما عرفناك

^ مايه ناز

^ مبتلاى دوست

^ مجنون

^ مجنون شو!

^ محراب انديشه

^ محراب عشق

^ محرم اسرار

^ محرم دل

^ محرم راز

^ محرم عشق

^ محفل دلْسوختگان

^ محفل دوست

^ محفل رندان

^ مدد نما!

^ مدّعى

^ مديحه نورين نيّرين

^ مذهب رندان

^ مراد دل

^ مژده ديدار

^ مژده وصل

^ مستى عاشق

^ مستى عشق

^ مستى نيستى

^ مسلك نيستى

^ معجز عشق

^ معرفت!

^ مفتون

^ مكتب عشق

^ مهجور

^ مهمان

^ مى چارهساز

^ مىگساران

^ ميلاد گل

^ نازپرورد

^ ناله «هزار»

^ نتوان يافت!

^ نسيم عشق

^ نقطه عطف

^ مطلع بند اوّل

^ مطلع بند دوّم

^ مطلع بند سوم

^ مطلع بند چهارم

^ مطلع بند پنجم

^ مطلع بند ششم

^ مطلع بند هفتم

^ نوش باد!

^ نهانخانه اسرار

^ نيم غمزه

^ وادى ايمن

^ هست و نيست

^ هستى دوست

^ همّت پير

^ همراز

^ همه ذرّات

^ هواى وصال

^ هيهات

^ ياد تو

^ ياد دوست

^ ياران، نظرى!

^ قتيل دلبر

^ بت عشوهگر

^ رهن باده

^ قتيل دلبر

^ بت عشوهگر

^ رهن باده

ديوان امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٣٧ - محنت

گيسو

در اصطلاح، رشته‌اى كه در طريق طلب، سالك را به حق مى‌رساند.

لا

يعنى نه؛ جزيى از كلمه‌ى طيبه‌ى «لا إله الّا اللّه» است و اشاره است به نفى همه عوالم غير الهى، از انيّت تا عبادت اصنام.

لاهوت‌

عالمى فوق همه عوالم كه اختصاص به حضرت حق دارد. در اصطلاح، لاهوت عبارت است از حيات سارى در عالم ممكنات، و رحمتى هماره جارى به سوى همه عوالم ديگر.

لب‌

در اصطلاح، اشاره به نفس رحمانى است كه به اعيان، افاضه‌ى وجود مى‌كند.

ليلة القدر

- شب قدر

ماه‌روى‌

مظهر تجليّات، اعمّ از اينكه در حال بى‌خودى باشد يا هشيارى.

مجرّد

تنها و تك افتاده؛ در اصطلاح، آن كسى است كه از متاع دنيايى و علايق اين جهانى بريده باشد، خود را از رذايل پيراسته كرده براى سير الى اللّه مهيّا شده باشد.

محاسبه‌

در لغت، به حساب يكديگر رسيدن است و در اخلاق و عرفان، مرحله‌اى است كه پس از توبه تحقّق مى‌پذيرد و رسيدگى به اعمال نيك و بد خود است.

محبوب‌

مورد محبّت، و دوست‌داشتنى. به‌طور مطلق، حضرت حق را گويند.

محراب‌

در لغت، جاى حرب و مبارزه است و جايى است در مساجد كه امام جماعت براى نماز مى‌ايستد. در اصطلاح عرفا، هر مطلوب و مقصودى كه دل خلق بدان روى كند، محراب ناميده مى‌شود.

محنت‌

در لغت، به رنج افتادن است و در اصطلاح، از لوازم سلوك است همراه با صبر.