فرمود: «وَ هُوَ الشَّهْرُ التَّوْبَهُ‌».[١] علت آن هم اين است كه مردم مؤمن در ماه رمضان در تمرين ترك قرار مى‌گيرند و به صورت ظاهر، بايد از پايان سحر تا ابتداى افطار، از ده برنامه اجتناب كنند. اين اجتناب، به طور يقين، در تقويت روح، نفس و قلب آنان براى ترك گناهان كبيره و گناهان صغيره بسيار مؤثّر است. البته، كارى كه در مسأله ترك در ماه مبارك رمضان انجام مى‌گيرد، در ماه‌هاى ديگر انجام نمى‌گيرد، مگر در يك روز ماه ذى‌الحجه كه براى انجام عمره تمتّع، بر مردم واجب مى‌شود كه بيست و چهار برنامه را ترك كنند، و هم‌چنين در چند روز حجّ تمتّع؛ ولى به آن اندازه‌اى كه در ماه مبارك رمضان، روح مردم براى مسأله ترك و اجتناب تقويت مى‌شود، در آن روز و اين چند روز، روحشان تقويت نمى‌گردد.

بنابراين، براى مردم ترك گناه در ماه رمضان، از يازده ماه ديگر آسان‌تر است؛ ترك گناه در اين‌

[١] ١. شيخ صدوق، فضائل الاشهر الثلاثه، ص ٩٥.