باشد كه سِرّ را فاش نكند. بشر گفت، اين نامه را يكى از بزرگان نوشته و اخلاق، رفتار، كردار و وضع خود را در اين نامه توضيح داده است. اگر اجازه مى‌دهى، من اين نامه را به اين كنيز هم بدهم كه بخواند تا با خواندن اوصاف صاحب نامه، اگر دلش خواست، حاضر شود به او فروخته شود. عمر نامه را گرفت و به آن كنيز داد. كنيز نامه را باز كرد.

گوش مى‌خواهد نداى آشنا

آشنا داند صداى آشنا[١] كنيز كلمه به كلمه نامه را در زير چادر عصمت و عفت نگاه كرد و مثل ابر بهار اشك ريخت، و بعد به عمر بن يزيد گفت، من را به صاحب همين نامه بفروش.

بشر مى‌گويد، وارد قيمت شديم تا بالاخره هر دو نفرمان بر سر قيمت دويست و بيست درهم توافق كرديم، و به همان دويست و بيست درهمى كه‌

[١] ١. عمان سامانى.