كميل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩

تَقْطَعْ مِنْ فَضْلِكَ رَجآئى‌وَاكْفِنى‌ شَرَّ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ اميدم را به لطف و كرمت نااميد مگردان، و از شرّ دشمنانم، از جنّ و انس مِنْ اعْدآئى‌ يا سَريعَ الرِّضا اغْفِرْ لِمَنْ لا يَمْلِكُ الَّا حفظ فرما، اى (خداى) كه زود راضى مى‌شوى كسى را كه جز دعا به درگاهت چيز الدُّعآءَ فَانَّكَ فَعَّالٌ لِما تَشآءُ يا مَنِ اسْمُهُ دَوآءٌ ديگرى ندارد ببخش، كه به راستى هر آنچه را بخواهى انجام مى‌دهى. اى كه نامت دارو وَذِكْرُهُ‌شِفآءٌ وَطاعَتُهُ غِنىً ارْحَمْ مَنْ رَأْسُ مالِهِ و يادت درمان و بندگى‌ات توانگرى است، بر كسى كه سرمايه‌اش الرَّجآءُ وَسِلاحُهُ الْبُكآءُ يا سابِغَ النِّعَمِ يا دافِعَ النِّقَمِ اميد و اسلحه‌اش گريه است، رحم كن، اى فراوان دهنده نعمتها، اى برطرف كننده گرفتاريها، يا نُورَ الْمُسْتَوْحِشينَ فِى الظُّلَمِ يا عالِماً لا يُعَلَّمُ صَلِّ اى روشنى دلهاى وحشت زده در تاريكيها، اى‌داناى بى‌تعليم، عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَافْعَلْ بى‌ ما انْتَ اهْلُهُ بر محمّد و آلش درود فرست و آنچه را كه تو لايق آنى درباره من انجام ده