كميل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥

وَبِفَضْلِكَ سَتَرْتَهُ وَانْ تُوَفِّرَ حَظّى‌ مِنْ كُلّ خَيْرٍ انْزَلْتَهُ كرده و پوشاندى، و (از تو مى‌خواهم) بهره‌ام را افزون كنى از هر خوبى كه فرو فرستاده‌اى، اوْ احْسانٍ فَضَّلْتَهُ اوْ بِرّ نَشَرْتَهُ اوْ رِزْقٍ بَسَطْتَهُ اوْ يا هر احسانى كه مرحمت فرموده‌اى، يا هر نيكى كه گسترش داده‌اى، و يا هر روزيى كه گسترانده‌اى، ذَنْبٍ تَغْفِرُهُ اوْ خَطَأٍ تَسْتُرُهُ يا رَبّ يا رَبّ يا رَبِّ يا يا هر گناهى كه بخشيده‌اى، يا هر خطايى كه پوشانده‌اى، اى پروردگار من ... اى الهى‌ وَسَيِّدى‌ وَمَوْلاىَ وَمالِكَ رِقّى‌ يا مَنْ معبود و سرور من، و اى مولى و صاحب اختيار من، اى كسى كه بِيَدِهِ‌ناصِيَتى‌ يا عَليماً بِضُرّى‌ «١» وَمَسْكَنَتى‌ يا خَبيراً اختيارم به دست اوست، اى آگاه بر بدحالى و بينوايى‌ام، اى داناى بِفَقْرى‌ وَفاقَتى‌ يا رَبِّ يا رَبِّ يا رَبِّ اسْئَلُكَ بِحَقِّكَ بر تهيدستى و نيازمندى‌ام، اى پروردگار من اى پروردگار من اى پروردگار من! به حق خودت وَقُدْسِكَ وَاعْظَمِ صِفاتِكَ وَاسْمآئِكَ انْ تَجْعَلَ اوْقاتى‌ و ذات مقدّس و صفات و نامهاى بزرگت، از تو مى‌خواهم كه