كميل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦

اوْ تُبْعِدَ مَنْ ادْنَيْتَهُ اوْتُشَرِّدَ مَنْ اوَيْتَهُ اوْ تُسَلِّمَ الَى يا دور كنى كسى را كه (به خود) نزديك كرده‌اى، يا آواره كنى كسى را كه پناه داده‌اى، يا گرفتار الْبَلآءِ مَنْ كَفَيْتَهُ وَرَحِمْتَهُ وَلَيْتَ شِعْرى‌ يا سَيِّدى‌ سازى كسى را كه سرپرستى و مهربانى كرده‌اى، كاش مى‌دانستم اى سرور من وَالهى‌ وَمَوْلاىَ اتُسَلِّطُ النَّارَ عَلى‌ وُجُوهٍ خَرَّتْ و اى معبود و سرپرست من، آيا آتشِ (غضبت) را مسلّط مى‌كنى بر چهره‌هايى كه در برابر لِعَظَمَتِكَ ساجِدَةً وَعَلى‌ الْسُنٍ نَطَقَتْ بِتَوْحيدِكَ عظمتت به سجده افتاده و بر زبانهايى كه صادقانه به يگانگيت گويا صادِقَةً وَبِشُكْرِكَ مادِحَةً وَعَلى‌ قُلُوبٍ اعْتَرَفَتْ شده و ثناگوى شكر توست، و بر دلهايى كه از روى يقين بِالهِيَّتِكَ مُحَقِّقَةً وَعَلى‌ ضَمآئِرَ حَوَتْ‌مِنَ الْعِلْمِ بِكَ به خداييت اقرار دارد و بر دلهايى كه علم و معرفت تو آنها را فرا گرفته حَتّى‌ صارَتْ خاشِعَةً وَعَلى‌ جَوارِحَ سَعَتْ الى به گونه‌اى كه (در برابرت) فروتن گرديده، و بر اعضا و جوارحى كه از سر تسليم به