تاريخ زندگانى امام مهدى(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ٤٥

غيبت در ميان امتهاى پيشين‌ غيبت انبيا و جانشينان آنان كم و بيش در ميان امّتهاى گذشته وجود داشته است. در زير به نمونه‌هايى از اين غيبتها اشاره مى‌كنيم.
الف- غيبت حضرت ادريس‌ نخستين غيبت در ميان پيامبران، غيبت حضرت ادريس است. غيبت او چندان به درازا كشيد كه پيروانش دچار تنگنا شدند، «١» بحدّى كه حتّى غذاى روزانه آنان تأمين نمى‌شد طاغوت زمان بسيارى از آنان را كشت، برخى ديگر را به فقر و تهيدستى كشاند و بقيه را در خوف و بيم نگهداشت تا آنكه ادريس ظاهر شد و به پيروانش وعده گشايش داد و نيز وعده داد كه فردى از نسل او به نام «نوح» قيام خواهد كرد. سپس خداوند او را به سوى خويش بالا برد.
مؤمنان و شيعيان وى نسل اندر نسل در انتظار قيام نوح بودند و در اين راه در برابر ستمگران، شكيبايى ورزيدند تا آنكه سرانجام، «نوح» پرچم نبوت برافراشت. «٢» ب- غيبت حضرت صالح‌ حضرت صالح دومين پيامبرى بود كه مدت زمان زيادى از ميان قوم خود- پس از هلاكت گروه زيادى از آنان- غايب شد و چون نزد باقيمانده امتش بازگشت، آنها او را نشناختند. گروهى او را تكذيب كردند. جمعى نسبت به وى دچار ترديد شدند، ولى عدّه‌اى پذيراى دعوت او گشتند و بر آيينش استوار ماندند. «٣» ج- غيبت حضرت ابراهيم‌ شيخ صدوق براى حضرت ابراهيم (ع) سه غيبت ذكر كرده است: غيبت نخست از