ابوالفتوح رازى نقل مى‌كند كه هنگام نزول آيه‌ «إِن تُخفُوا ما فِى صُدورِكُم أو تُبدوهُ يَعلَمهُ اللّهُ» (آل‌عمران/ ٣، ٢٩) برخى، از جمله ابوبكر نزد پيامبر آمده، از سختى اين تكليف (محاسبه بر مافى‌الضمير) به وى شكايت بردند. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: آيا درست است كه به رغم شنيدن اين فرمان از آن سربپيچيد؟ آنان گفتند: خير، بلكه آن را شنيده، پيروى خواهيم كرد؛ آن‌گاه‌آيه‌ «لَا يُكَلِّفُ اللّهُ نَفساً إِلّا وُسعَها» (بقره/ ٢، ٢٨٦) نازل شد و آيه پيشين را نسخ كرد. [١]
در ذيل آيه تحريم غيبت نيز روايت شده كه روزى ابوبكر و عمر، سلمان را براى تهيه غذا نزد پيامبر فرستادند. حضرت نيز او را نزد خزانه‌دارش «اسامه» فرستاد. اسامه از خالى بودن خزانه خبر داد و سلمان با دست تهى بازگشت. آن دو پنهانى به يك‌ديگر گفتند:
اسامه بر ما بخل ورزيد و اگر سلمان را براى آب به چاهى بر طلب آب بفرستيم، آن چاه درجا خشك خواهد شد؛ سپس نزد پيامبر آمدند و حضرت به آن‌ها فرمود: چرا گوشت سلمان و اسامه را به دهن‌گرفته‌ايد. در اين هنگام‌آيه نازل شد: «لَايَغتب بَعضكُم بَعضاً أَيُحبُّ أحدُكم أَن يَأكُلَ لَحمِ أَخيهِ‌مَيتاً». (حجرات/ ٤٩، ١٢) [٢]
دررواياتى از امام باقر و امام كاظم عليهما السلام آيه ١٠٨ نساء/ ٤: «إِذ يُبيّتونَ ما لَا يَرضى‌ مِن‌القولِ» در شأن ابوبكر و عمر و ابوعبيده دانسته شده كه در مجالس خصوصى خود، سخنانى بر خلاف رضايت خدابر زبان مى‌آوردند. [٣] آيه ٧ مجادله/ ٥٨: «ما يَكونُ مِن‌ نَجوى‌ ثَلثة» نيز درباره جلسه‌هاى‌پنهانى آن‌ها دانسته شده است. [٤] بنابر روايتى ديگر از امام صادق عليه السلام ذيل آيات‌ «أَم أَبرموا أَمراً فَإِنّا مُبرِمون* أَم يَحسبُونَ أَنّا لَا نَسمَعُ سِرَّهُم و نَجول- هُم» (٧٩- ٨٠ زخرف/ ٤٣) اين گروه به توطئه‌چينى‌هايى مشغول بوده و اسرار و رازهايى در ميان خود داشته‌اند [٥] كه آيات ٢٥- ٢٦ محمّد/ ٤٧ اين اعمال و اسرار آن‌ها را بازگشت به دوره پيش از اسلام ياد مى‌كند. [٦] از بريده اسلمى و ابن‌عبّاس نيز رواياتى‌

[١]. روض الجنان، ج ٤،ص ١٤٥
[٢]. جوامع الجامع، ج٢، ص ٥١٠؛ الميزان، ج ١٨، ص ٣٣٣
[٣]. الكافى، ج ٨، ص١٨٠؛ تفسير عياشى، ج ١، ص ٢٧٥
[٤]. الكافى، ج ٨، ص١٧٩؛ بحار الانوار، ج ٢٤، ص ٣٦٥
[٥]. البرهان، ج ٤، ص٨٨٤
[٦]. الكافى، ج ١، ص٤٢٠