اعلام قرآن را بر جبين خود نهاده‌اند، در مقام بحث به اعلام مصرّح و هم اعلام غيرمصرّح قرآن (مبهمات قرآن) توجّه داشته‌اند.
٥. رجال و نساء انزل اللّه فيهم قرآناً، عبدالرحمن عميره، ١٢ جزء در ٣ مجلّد، به زبان عربى.
مجلّد سوم اين اثر به سبب معرفى اعلام بانوان به «رجال و نساء انزل اللّه فيهم قرآناً» موسوم شده است.
تأليف سيوطى در باب اعلام قرآن‌
سيوطى نخستين كسى است كه درباره اعلام قرآن بحث كرده است. وى نوع شصت و نهم كتاب الاتقان فى علوم القرآن را به بحث درباره اعلام قرآن اختصاص داده است و آن‌چه را كه در كتاب‌هاى گذشتگان و روايات گوناگون درباره اعلام قرآن ديده، در اين بخش گرد آورده است.
وى در اين نوع، ذيل ١٤ بخش، نام‌هاى پيامبران، فرشتگان، صحابه، زنان، نيز نام‌هاى كافران، جن، قبايل، اقوام، بت‌ها و نيز نام‌هاى شهرها و جاى‌ها، مكان‌هاى آخرتى، ستارگان، پرندگان و سرانجام، كنيه و لقب‌ها در قرآن كريم را گرد آورده است. مجموع نام‌هاى عَلَمى را كه وى گزارش كرده، حدود ١٣٦ نام است؛ البتّه همه نقل‌هايى كه سيوطى با استناد به آن‌ها به شناسايى اعلام قرآن پرداخته، اعتبار يك‌سان ندارد و مواردى از آن فقط اظهار نظر برخى مفسّران است؛ در حالى كه ممكن است ديگر مفسّران يا حتّى بيش‌تر آن‌ها، نام بودن آن كلمه را نپذيرفته باشند؛ براى مثال، واژه‌ «تَقِيًّا» در آيه ١٨ مريم/ ١٩ كه مفسّران آن را وصف و به معناى پرهيزگار گرفته‌اند؛ امّا برخى گفته‌اند: نام مردى از جمله بهترين مردم بوده است و كرمانى در كتاب عجائب نقل كرده كه نام پسر عموى حضرت مريم بوده است كه جبرئيل به صورت وى بر مريم آشكار شد [١] يا واژه‌ «نَسِى‌ء» در آيه ٣٧ توبه/ ٩ كه مفسّران آن را مصدر و به معناى تأخير انداختن ماه حرام دانسته‌اند؛ [٢] امّا در روايتى از ابى‌وائل نام مردى از بنى‌كنانه پنداشته شده كه در جاهليّت، ماه حرام محرم را با ماه صفر جابه جا مى‌كرد [٣] و «ق» كه يكى از حروف مقطّعه قرآن به شمار مى‌رود و سوره ق (قاف) با اين حرف آغاز شده است، بعضى آن را نام كوه افسانه‌اى محيط بر زمين پنداشته‌اند. [٤] بيش از ٣٠ نامى‌

[١]. الاتقان، ج ٢، ص٣٠٧
[٢]. مجمع‌البيان، ج ٥،ص ٤٥
[٣]. تفسيرابن‌ابى‌حاتم، ج ٦، ص ١٧٩٤؛ الاتقان، ج ٢، ص ٣٠٧
[٤]. الاتقان، ج ٢، ص٣١٠