آدم، حوّا است و نخست حضرت آدم او را حوّا ناميد؛ آن هنگام كه خداوند حوّا را از استخوان دنده آدم آفريد. وى ادامه مى‌دهد، به آدم گفته شد: اين كيست؟ آدم پاسخ داد: زن است. گفته شد: نامش چيست؟ پاسخ داد: حوّا. باز پرسيده شد: براى چه حوّا ناميده شده است؟ آدم گفت: براى آن‌كه از «حىّ»، يعنى موجود زنده آفريده شده است‌ [١] يا بيان نام ستارگانى كه يوسف عليه السلام در خواب ديد كه برايش سجده مى‌كنند [٢] يا ذيل آيه ٥٤ اعراف/ ٧: «إِنَّ رَبَّكُمُ اللّهُ الَّذى خَلَقَ السَّموتِ و الأَرضَ فى‌ سِتَّةِ أَيّامٍ» در تفسير «سِتَّةَ أَيّام» به صورت واژه مبهم مى‌نويسد: نخستين روز از آن شش روز يك‌شنبه و واپسين روز آن، جمعه بود. [٣] اين در حالى است كه مفسّران، «يوم» در اين‌گونه آيات را به مرحله تفسير كرده‌اند؛ يعنى خداوند آسمان‌ها و زمين را در شش مرحله آفريد؛ زيرا در آن هنگام، ايام هفته وجود نداشته است. هم‌چنين است تفسيرى كه سهيلى از بيت‌المعمور به نقل از وهب‌بن‌منبه ارائه داده است. [٤]
اهمّيّت دانش مبهمات قرآن‌
دانش مبهمات قرآن از جمله دانش‌هاى قرآنى است كه اهمّيّت ويژه‌اى دارد و اگرچه در تفسير قرآن نياز چندانى به اين دانش مشاهده نمى‌شود، به يقين حضور آن در كنار تفسير، فهم آيات قرآن را دل‌پذيرتر خواهد كرد؛ به ويژه هنگامى كه اين دانش همراه با دانش اسباب نزول به خدمت تفسير آيات قرآن كريم درآيد.
ابن‌عسكر درباره اهمّيّت و جاى‌گاه اين دانش مى‌نويسد:
همانا يكى از شريف‌ترين دانش‌هاى قرآنى و يكى از ظريف‌ترين مفاهيم مربوط به قرآن كريم، علم به مبهمات قرآن و آشنايى با نام‌هاى كسانى است كه درباره آن‌ها و ويژگى‌هايشان آياتى از قرآن نازل شده است. [٥]
سهيلى نيز كه نخستين كتاب در تفسير مبهمات قرآن به وى منسوب است، درباره لزوم اهتمام و توجّه به اين دانش گفته است:
هنگامى كه اهل ادب از شناختن شاعرى كه نامش در كتابى مبهم آورده شده، شاد مى‌شوند و

[١]. التعريف والاعلام، ص ٥٨
[٢]. غررالتبيان، ص٢٨٣- ٢٨٤؛ التعريف و الاعلام، ص ١٤٣
[٣]. التعريف والاعلام، ص ٢٥٩
[٤]. همان، ص ٣١١
[٥]. التكميل والاتمام، ص ٣٤