نخستين دانش‌مندى باشد كه اين دانش را شاخه‌اى از علوم قرآنى به‌شمار آورد و به جمع‌آورى آراى مفسّران در كتابى مستقل روى آورد. وى، نوع شصت و نهم كتاب مشهور خود، الاتقان فى علوم القرآن را كه در آن، مجموعه علوم قرآنى را به بحث گذاشته، با عنوان «فيما وقع فى‌القرآن من‌الأسماء والكُنى‌ والألقاب» به بحث درباره اعلام قرآن اختصاص داده است. بحث درباره اعلام قرآن آن‌گونه كه سيوطى مطرح كرد، پس از وى در كتاب‌هاى علوم قرآنى ديده نمى‌شود؛ زيرا اوّلًا براى شناسايى نام‌هاى خاص قرآن، نيازمند بحث بيش از آن‌چه سيوطى آورده، نبوده است. ثانياً اين بحث در رديف ديگر بحث‌هاى علوم قرآنى چون ناسخ و منسوخ، اعجاز، مكّى و مدنى، محكم و متشابه و ... نبوده است.
درباره اعلام قرآن، دو چيز همواره شايسته بحث بوده است: يكى بحث درباره معناى اين نام‌ها و ارتباط آن با صاحب نام كه البتّه اين ارتباط را نمى‌توان ناديده گرفت؛ به طور مثال دو نام احمد (ستوده‌تر/ حمدكننده‌تر) و محمّد (ستوده) آيا مى‌تواند با ويژگى‌هاى پيامبر اسلام ارتباطى داشته باشد يا نه. همين طور نام مريم، عيسى، نوح و ...، و دوم بحث موضوعى و تفسيرى درباره هر يك از اعلام قرآن. كتاب‌هاى تفسير، كم و بيش عهده‌دار اين دو مسأله بوده است. برخى پژوهش‌گران معاصر، با همين روى‌كرد به بحث درباره اعلام قرآن پرداخته‌اندكه حاصل آن تأليف كتاب‌هايى چندبوده، و معروف‌ترين آن‌ها، عبارت است از:
١. اعلام قرآن، محمد خزائلى، يك جلد، به زبان فارسى. مؤلّف ضمن ١٠٤ گفتار، از ١١٥ اسم علم مصرّح بحث كرده، و گفتار پايانى را به بحث درباره مبهمات قرآن (اعلام غير مصرّح) اختصاص داده است.
٢. اعلام‌القرآن، عبدالحسين شبسترى، يك جلد، به زبان عربى. اين كتاب شكل كامل‌تر شده كتاب ديگرى از همين مؤلّف با عنوان ارشاد الاذهان الى اعلام‌القرآن است كه به شكل الفبايى تنظيم شده و درباره بيش از ٣٦٠ عَلم مصرّح و غير مصرّح قرآن بحث كرده است.
٣. معجم الالفاظ والأعلام القرآنيه، محمد اسماعيل ابراهيم. اين كتاب مختصر، بيش‌تر مباحث لغوى را طرح كرده است. [١]
٤. معجم اعلام القرآن الكريم، محمد التونجى، يك جلد، به زبان عربى. اين كتاب درباره ٤٨٣ نام علم اعم از مصرّح و غير مصرّح بحث كرده است. جز كتاب نخست، بقيّه، گرچه نام‌

[١]. ر. ك: معجماعلام‌القرآن الكريم، مقدمه‌