را بپذير! (١) ٣. " ابو طاهر بن بلال " يك سال به حج مشرف شد و در مراسم حج مشاهده كرد كه " على بن جعفر " (٢) مبالغ هنگفتى انفاق كرد. وقتى كه از حج بازگشت، جريان را به امام گزارش كرد. امام در پاسخ نوشت:
" قبلا دستور داده بوديم صد هزار دينار به وى بدهند، سپس مجددا بالغ بر همين مبلغ براى او حواله كرديم ولى او براى رعايت حال ما نپذيرفت ". بعد از اين جريان " على بن جعفر " به حضور امام شرفياب شد، به دستور حضرت سى هزار دينار به وى پرداخت گرديد. (٣) اين روايت نشان مى دهد كه " على بن جعفر " مبالغ درشتى در حجاز توزيع مى كرده است، و اگر چه مورد مصرف آنها در روايت معين نشده ولى حجم بزرگ پولها نشان مى دهد كه اين، يك برنامهء وسيع و طراحى شده بوده و طبعا شيعيان نيازمند و شخصيتهاى بزرگ و برجسته ومبارز شيعه از آن برخوردار مى شده اند و اين برنامه با آگاهى و هدايت و حمايت مالى امام اجرا مى شده است.
البته پرداخت چنين مبلغهايى با توجه به محدوديت امام، نبايد موجب ترديد يا انكار گردد زيرا بر رغم آنكه فعاليتهاى اجتماعى و سياسى امام به شدت تحت كنتزل حكومت عباسى بود، رقمهاى قابل توجهى از شيعيان مناطق مختلف، توسط نمايندگان امام به آن حضرت مى رسيد. مثلا تاريخ مى گويد: شخصى از " جرجان " به محضر امام

٢. على بن جعفر از دوستداران صميمى و ياران ويژه و بسيار مورد اعتماد امام هادى و امام عسكرى (ع) و از كارگزاران آن دو بزرگوار بوده است. او به جرم نمايندگى از طرف امام هادى، توسط متوكل عباسى مدتى زندان گرديد و پس از آزادى، به امر امام، به مكه رفت و در آنجا مقيم گرديد. گويا او همچنان در مكه بوده كه انفاق او را ابو طاهر ديده است. ر. ك به: شريف القرشى، باقر، حياة الإمام العسكرى، دار الكتاب الإسلامى، ص ١٥٥ - ١٥٦، شيخ طوسى، مأخذ گذشته، ص ٢١٢، مامقانى، تنقيح المقال، تهران، انتشارات جهان، ج ٢، ص ٢٧١ - ٢٧٢، شيخ طوسى، اختيار معرفة الرجال (معروف به رجال كشى)، مشهد، دانشگاه مشهد، ١٣٤٨ ه‍. ش، ص ٥٢٣ و ٦٠٧.
٣. طوسى، الغيبة، تهران، مكتبة نينوى الحديثة، ص ٢١٢، اين روايت با اندكى تفاوت، در كتاب " مناقب " ابن شهر آشوب نيز نقل شده است.

(١٧٨٥)