آداب عباسي - تبريزي، صدر الدين محمّد - الصفحة ٥٢٧

فصل

پس [١] چون از تعقيب هشت ركعت نماز [٢] فارغ شوى ، متوجّه شو به دو ركعت شَفْع و يك ركعت وَتْر و افضل وقت هاش از صبح كاذب است تا صبح صادق . بدان كه مشهور ميان متأخّرين فقها آن است كه وَتر ، ركعت سيّم است ؛ امّا شايع و متعارف در احاديث ائمه [٣] معصومين عليهم السلامآن است كه وتر ، هر سه ركعت است و [٤] دو ركعت شفع هم داخل وتر است . روايت كرده شيخ طوسى قدس سره در تهذيب به سند صحيح از حضرت امام جعفر صادق عليه السلامكه حضرت امام محمّد باقر عليه السلام در هر سه ركعت نماز وتر ، «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» مى خوانده و هم او روايت كرده به سند موثّق از آن حضرت كه گفته : حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آلهمى گزارد هشت ركعت نافله زوال و چهار ركعت اولى ، يعنى ظهر ، و هشت ركعت بعد از آن ، يعنى نافله عصر ، و چهار ركعت عصر ، و سه ركعت مغرب و چهار ركعت عشاء آخر و هشت ركعت نماز شب و سه ركعت وتر و دو ركعتِ فجر و نماز غدات ، يعنى صبح ، دو ركعت» تا آخر حديث . و روايت كرده رئيس المحدّثين به سند صحيح از جعفر بن سالم الحناط . گفت : شنيدم [٥] از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه مى گفت : «باكى نيست آن كه بگزارد شخصى دو ركعت نماز وتر را ، پس برود و حاجت خود را برآرد و بعد از آن برگردد و به جا آرد ديگر [٦] ركعت را» و احاديث در اين باب ، بسيار است . وامّا اطلاق «وتر» بر ركعت سيّم تنها ، در احاديث ، بسيار كم است ؛ امّا در عبارات [٧]