احکام نماز - یوسفیان، نعمتالله - الصفحة ٧٤ - 3- سبقت
«ثَوابُ الْعَمَلِ عَلى قَدْرِ الْمَشَقَّةِ فيهِ» [١]
پاداش عمل به اندازه زحمتى است كه انسان در [راه انجام] آن متحمّل مىشود.
٣- سبقت
درميان كارهاى خير آنچه زودتر انجامگرفته باارزشتر است. قرآن كريم دراينباره مىفرمايد:
(لا يَسْتَوى مِنْكُمْ مَنْ انْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قاتَلَ اولئِكَ اعْظَمُ دَرَجَةً مِنَ الَّذينَ انْفَقُوا مِنْ بَعْدُ وَ قاتَلُوا وَ كُلًّا وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنى) [٢]
كسانى كه قبل از پيروزى انفاق كردند و جنگيدند (با كسانى كه پس از پيروزى انفاق كردند) يكسان نيستند؛ آنها بلند مقامتر از كسانى هستند كه بعد از فتح انفاق نمودند و جهاد كردند و خداوند به هر دو وعده نيك داده است.
از اين رو، بهترين نماز آن است كه در اوّل وقت اقامه شود و هر چه از اول وقت دور شويم از فضيلت و كمال آن كاسته مىشود و در شعار رسمى مكتب ما (اذان) مىخوانيم و مىشنويم كه:
«حَىَّ عَلَى الصَّلاةِ، حَىَّ عَلَى الْفَلاحِ، حَىَّ عَلى خَيْرِ الْعَمَلِ»
به سوى نماز، رستگارى و بهترين كار نيك بشتابيد.
حضرت على ٧ در وسط جنگ صفين به نماز اوّل وقت توجّه داشت. و در دستورى كه به استاندار خود محمدبن ابىبكر مىنويسد، مىفرمايد:
«صَلِّ الصَّلاةَ لِوَقْتِهَا الْمُوَقَّتِ لَها، وَ لا تُعَجِّلْ وَقْتَها لِفَراغٍ، وَ لا تُؤَخِّرْها عَنْ وَقْتِها لِاشْتِغالٍ» [٣]
نماز را در وقت معيّن آن به جاى آر؛ و به خاطر آسوده بودن از كار، پيش از رسيدن وقت آن را بر پاى مدار و به جهت پرداختن به كار، آن را از وقتش مگذران.
١- شرح غرر الحکم، ج ٣، ص ٣٤٧.
٢- حدِید (٥٧)، آِیه ١٠.
٣- نهج البلاغه، فِیض الاسلام، نامه ٢٧، ص ٨٨٨.