احکام نماز - یوسفیان، نعمتالله - الصفحة ٦٣ - 1- ولایت
روايات فراوانى داريم كه براى اختصار به نقل سه روايت اكتفا مىكنيم:
امام سجّاد ٧ مىفرمايد:
«اگر كسى به اندازه حضرت نوح پيغمبر ٧ ... عمر كند و در بين ركن و مقام روزها را روزه گرفته و شبها را تا صبح عبادت كند، ولى بدون ولايت ما خداوند را ملاقات كند اعمالش هيچ نفعى به حالش ندارد. [١]»
و در روايت ديگر فرمود: هيچ يك از اعمالش هرگز پذيرفته نمىشود. [٢]
امام باقر ٧ مىفرمايد:
«كُلُّ مَنْ دانَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ بِعِبادَةٍ يَجْهَدُ فيها نَفْسَهُ وَ لا امامَ لَهُ مِنَ اللَّهِ فَسَعْيُهُ غَيْرُ مَقْبُولٍ ....» [٣]
كسى كه به خداوند ايمان داشته و در اين راه عبادتهاى جانفرسا نمايد، ولى رهبر الهى نداشته باشد، تلاش و عبادتش مقبول نيست.
امام صادق ٧ مىفرمايد:
«... مَنْ لَمْ يَتَوَلَّنا لَمْ يَرْفَعِ اللَّهُ لَهُ عَمَلًا» [٤]
هر كس ولايت و رهبرى مارا نپذيرد، خداوند هم عمل او را نخواهد پذيرفت.
آرى، ولايت به تمام اعمال ما جهت و ارزش مىدهد و اگر رهبر جامعه الهى خوب باشد، روز به روز به رشد مادى و معنوى او افزوده مىشود. به عكس اگر طاغوت باشد روز به روز به طرف سقوط خواهد رفت. اين است كه اسلام، فراوان به مسأله رهبرى سفارش كرده و به آن اهميّت داده است؛ در روايات مىخوانيم:
«وَ لَمْ يُنادَ بِشَىْءٍ كَما نُودِىَ بِالْوِلايَةِ» [٥]
١- وسائل الشِیعه، ج ١، ص ٩٣.
٢- همان، ص ٩٤.
٣- همان، ص ٩٠.
٤- اصول کافِی، ج ١، ص ٣٥٦، اسلامِیه.
٥- همان، ج ٢، ص ١٥.