احکام عبادی - یوسفیان، نعمتالله - الصفحة ١٠١ - باقی ماندن بر جنابت تا اذان صبح
درس پانزدهم
قضا، كفّاره و زكات فطره
در پارهاى از موارد تنها قضاى روزه بر انسان واجب مىشود و كفّاره دادن واجب نيست. در پارهاى ديگر از موارد علاوه بر قضاى روزه، كفّاره دادن نيز واجب مىشود.
الف- موارد قضاى روزه
١- روزهدار در ماه رمضان عمداً قى كند.
٢- در شب ماه رمضان، جنب باشد و تا اذان صبح از خواب سوّم، بيدار نشود.
٣- نيّت روزه نكند، يا ريا كند و يا قصد كند كه روزه نباشد.
٤- در ماه رمضان، غسل جنابت را فراموش كند و با حال جنابت يك روز و يا چند روز روزه بگيرد.
٥- بدون اينكه تحقيق كند صبح شده يا نه، كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است.
٦- كسى بگويد صبح نشده و انسان به گفته او كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است.
٧- كسى بگويد صبح شده و انسان به گفته او يقين نكند، يا خيال كند شوخى مىكند و كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است.
٨- به گفته شخص عادلى افطار كند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است.
٩- در هواى صاف بهواسطه تاريكى يقين كند كه مغرب شده و افطار كند، بعد معلوم شود كه مغرب نبوده است، ولى اگر در هواى ابرى به گمان مغرب بودن افطار كند، بعد معلوم شود كه مغرب نبوده، قضا لازم نيست.