تاريخ زندگانى امام عسگرى(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ٢٨
«كَذلِكَ أَتَتْكَ آياتُنا فَنَسِيتَها وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى» «١» همچنانكهتوآيات ما را (كه براى هدايتتو مىآمد) فراموشمىكردى، امروزخود فراموشگشتهاى.
مىفرمايد:
«اى اسحاق! كدام نشانه از حجّت خدا بر بندگانش و امين او در شهرهايش بزرگتر است.
سپس با لحن دلسوزانه و هشدار دهندهاى مىفرمايد:
به كدام وادى گمراهى برده مىشويد و به كجا مىرويد، همچون چار پايان سرافكنده با روهاى خود؟ از حق روگردانده و به باطل مىگرويد و نعمت الهى راكفران ورزيده يا تكذيب مىكنيد.
سپس با استشهاد به آيه كريمه:
«أَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتى وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْاسْلامَ دِينًا» «٢» بر نعمت ولايت، پس از نبوّت تأكيد ورزيده، به بيان حقوق اولياى الهى نسبت به مردم و لزوم اداى آن مىپردازد و اضافه مىكند:
در پرتو شناخت اين حقوق و اداى آن است كه زنانتان، اموالتان، خوردنيها و آشاميدنيهايتان، بر شما حلال مىشود و خداوند به بركت وجود اين نعمت، ثروتتان را افزون كرده، در اموالتان بركت قرار مىدهد. و نيز اداى اين حق را از اين جهت بر شما لازم شمرده كه بداند چه كسى از شما در نهان از او پيروى مىكند. خداوند مىفرمايد:
«قُلْ لا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى» «٣» بگو (به امّت) من از شما بر رسالت خود جز مودّت و محبّت در حق خويشاوندانم نمىخواهم » امام (ع) در پايان نامه- به خاطر اشتمال آن بر مطالب بسيار مفيد و سودمند براى همه شيعيان- از «اسحاق بن اسماعيل» مىخواهد كه نامه را بر «ابراهيم بن عبده» وكيل خود در آن ديار بخواند و از او مىخواهد ضمن عمل به محتواى نامه، آن را براى همه شيعيان