تاريخ زندگانى امام عسگرى(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ٣٨

انتقال نظرات و رهنمودهاى پيشواى يازدهم به شيعيان و هدايت و ارشاد آنان بود.
امام (ع) ضمن آنكه وكلاى خود را از ميان چهره‌هاى برجسته شيعه برمى‌گزيد و آنان را در گفتار و كردار تأييد مى‌كرد، بر اعمال و چگونگى رفتار ايشان با مردم نظارت دقيق داشت و در موارد لازم به آنان تذكر مى‌داد. اين نظارت توسّط وكلاى مطلق آن بزرگوار كه نسبت به وكلاى شهرها از مرتبتى والاتر و اختياراتى گسترده‌تر برخوردار بودند، صورت مى‌گرفت.
به عنوان نمونه، امام عسكرى (ع) «عثمان بن سعيد عمرى» را به عنوان وكيل مطلق خود نصب كرده بود و از مردم و وكلاى خود خواست كه از وى حرف شنوى داشته باشند. امام عسكرى (ع) در سخنى خطاب به يكى از شيعيان در مورد وى فرمود:
اين ابو عمرو، مورد وثوق و امين ماست؛ مورد وثوق امام پيشين و من است، در حال حيات و مرگ من. پس هر چه به شما بگويد از ناحيه من مى‌گويد، و هر چه به شما ابلاغ كند از سوى من ابلاغ مى‌كند. «١» امام (ع) در سخن ديگرى در جمع گروهى از شيعيان يمن فرمود:
گواه باشيد بر اينكه «عثمان بن سعيد عمرى» وكيل من است. «٢» چهره‌هاى برجسته ديگرى همچون «ايوب بن نوح» «٣»، «ابراهيم بن عبده نيشابورى» «٤»، «على بن جعفر هُمانىّ» «٥» و ... در سمت وكالت آن حضرت، رابط بين امام و امّت بودند؛ به مشكلات و مسائلشان رسيدگى مى‌كردند و بر اعمال و زندگى فكرى، سياسى و اجتماعى‌شان نظارت داشتند.
ب- به شكل مستقيم‌ امام عسكرى (ع) علاوه بر ارتباطى كه از طريق نمايندگان برگزيده خود با شيعيان داشت، در مواقع لزوم، خود بطور مستقيم و به صورت كتبى و شفاهى به هدايت و ارشاد