تاريخ زندگانى امام عسگرى(ع) - رفیعی، علی - الصفحة ١٩

درس دوم: شرايط سياسى- اجتماعى دوران امامت‌ امامت‌ پيشواى يازدهم عليه‌السّلام، در سال ٢٥٤ هجرى قمرى، پس از شهادت پدر بزرگوارش امام هادى (ع) در حالى كه ٢٢ سال و اندى از عمر شريفش مى‌گذشت، عهده‌دار منصب امامت شد و مدّت امامتش حدود شش سال بود. «١» امامت آن بزرگوار، همچون ديگر امامان عليهم‌السّلام از سوى خدا و با معرّفى و نصّ امام پيشين، تعيين گشت. در زير به دو نمونه از نصّ امام هادى (ع) بر جانشينى فرزندش امام عسكرى (ع) اشاره مى‌كنيم.
على بن عمر نوفلى مى‌گويد:
در محضر ابوالحسن (ع) در حياط خانه‌اش بودم كه فرزندش محمّد «٢» بر ما گذر كرد. عرض كردم: فدايت شوم! آيا اين پيشواى ما پس از شماست؟ فرمود: خير، پيشواى شما پس از من فرزندم «حسن» است. «٣» يحيى بن يسار قنبرى مى‌گويد:
ابوالحسن (ع) چهار ماه پيش از رحلتش در مورد جانشينى فرزندش «حسن» و اينكه امر امامت پس از وى به او منتقل مى‌شود، توصيه كرد و من و جمعى از دوستان را بر آن گواه گرفت. «٤»