دشمن شناسى در قرآن - برهانیان، عبدالحسین - الصفحة ٦٦

بعضى گفتند اگر امروز از آنها دست برداريم وارد حرم خواهند شد و ديگر نمى‌توانيم به آنها حمله كنيم. سرانجام شجاعانه به آنها حمله كردند عمرو بن خضرمى را كشتند و قافله را با دو نفر نزد پيامبر (ص) آوردند. پيامبر (ص) فرمودند:
من به شما دستور جنگ نداده بودم كه در ماههاى حرام نبرد كنيد! مجاهدان ناراحت شدند و خودى‌ها نيز آنان را سرزنش كردند. مشركان نيز زبان به لعن گشودند كه در آن هنگام اين آيه نازل گرديد. در ابتداى آيه تأكيد مى‌كند كه خونريزى و جنگ در ماههاى حرام گناه بزرگى است ولى جلوگيرى از راه خدا و كفر ورزيدن به او و هتك حرمت خانه او و تبعيد ساكنان آن نزد خداوند مهم‌تر است. در ادامه مى‌فرمايد: ايجاد فتنه از قتل هم مهم‌تر است. سپس از مسلمين مى‌خواهد كه تحت تأثير تبليغات دشمن قرار نگيرند كه هر كس بر اثر تبليغات سوء دشمن از دين خود برگردد اعمال نيك او در دنيا و آخرت نابود خواهد شد.
توضيح: مفاد اين آيه به صراحت عزم كفار و مشركين را نشان مى‌دهد كه هميشه در صدد جنگ با مسلمانان هستند تا مگر بتوانند از اين طريق مسلمانان را از دين (حق) برگردانند.
حبط عمل (نابودى عمل) در واقع به معناى باطل شدن عمل و از تأثير افتادن آن است. اعمال انسان براى او هم در دنيا و هم در آخرت داراى آثار است به طور مثال ايمان به خدا داراى‌