احكام پزشكي - منتظري، حسينعلي - الصفحة ٥٤ - ضمانت در درمان

- هرچند به مدت كوتاه - روشهاي درماني خطرناك و پرعارضه را (مثل شيمي درماني كه گاهي عوارض آن شديدتر از بيماري اوليه است) براي وي تجويز كنيم ؟ جواب : اگر پزشك صلاح بيمار را در اقدام به معالجه او نداند نبايد دخالت كند; و اگر صلاح او را در اقدام به معالجه او بداند و شرط عدم ضمان كند ضامن نيست . (٩١) سؤال : نظر به اينكه به خاطر سپردن كامل همان روشهاي قبلي نيز در دوران دانشجويي امكان پذير نيست چه رسد به روشهاي جديد، آيا پزشك مي‌تواند به همان روشهاي قبلي اكتفا نمايد و يا فقط در حدي كه وقت محدودش اجازه مي‌دهد به فراگيري آنها بپردازد؟ در اين صورت اگر متوجه مسايل مهم جديد نشود، آيا مسئوليتي بر عهده اوست ؟ جواب : اگر هنگام معالجه اطمينان به مفيدبودن معالجه خود داشته باشد مي‌تواند اقدام به معالجه نمايد و با شرط عدم ضمان مديون نمي باشد; و اگر اطمينان نداشته باشد نمي تواند اقدام كند مگر در مواردي خاص كه حكم آنها در جواب استفتائات بعدي آمده است . (٩٢) سؤال : با توجه به اينكه اگر بخواهيم طبابت پزشك را با توجه به مشكلات فوق تنها در صورتي مجاز بدانيم كه وي در اين زمينه ها داراي تخصص و تجربه كافي باشد، در عمل درمان با اختلال كامل روبرو خواهيم شد، زيرا اولا: هر پزشكي تا رسيدن به اين تخصص و تجربه كافي بايد همان مراحل اوليه را طي كند; و ثانيا: به علت جمعيت زياد، امكانات كم، فرصتهاي ناكافي و دهها علل ديگر نمي توان انتظار داشت فقط پزشكاني كه از ابتدا كاملا مسلط باشند به طبابت بپردازند. با توجه به مقدمه فوق و نيز موضوعات مطرح شده در سؤالات فوق در مواردي كه پزشك داروي مؤثر بر بيماري يا عوارض خطرناك آن را فراموش نموده و فرصت و امكانات كافي جهت دسترسي به اطلاعات كافي يا پزشك متخصص ديگري نيز ندارد، و يا مطمئن است كه داروي خاصي براي بيماري مفيد است اما همچنين مطمئن است و يا احتمال مي‌دهد كه در صورت تجويز آن دارو بيمار به عوارض خفيف يا شديدتر از خود بيماري در اثر اين دارو دچار خواهد شد، در اين موارد آيا پزشك مي‌تواند مريض را به حال خود بگذارد و چنين فرض كند كه گويا پزشكي