استحقاق [ما] باشد، چون همه چيز از خداست، مزد هم كه مى گيريم تفضل خداست و ما محتاج تفضل خدا هستيم. بنابراين وقتى كه ما دعا مى كنيم عجز و ناتوانى خود را به خدا اظهار مى كنيم كه خدايا ما عاجزيم، دعا مى كنيم و خدا را بعنوان «رب» خود ياد مى كنيم و قبول داريم كه همه چيز ما از آنِ اوست.

دعا مى كنيم كه خدا عالم است و ما به علم او اعتقاد داريم (اگر به اين مسأله اعتقاد نداشته باشيم، دعا نمى كنيم.) اگرنعوذ بالله! ما بگوييم خدا عالم نيست، دعا كردن ما بيهوده مى شود. براى چه دعا كنيم؟

آيا هيچ وقت شده كه در خانه خود نشسته باشيد و بدون تلفن به رئيس جمهور بگوييد كه اى رئيس و يا اى وزير فلان كار ما را حل كن؟ نه هيچ وقت نمى گوييد. چون مى فهميد كه‌