معنايش اين است كه خدايا ما عاجزيم. اگر پول داريم، اگر ثروت داريم، اگرموقعيتهاى سياسى و اجتماعى داريم، اگرمقامات علمى داريم، هر چيزى كه داريم، بازهم به تو محتاجيم.

«آنانكه غنى ترند، محتاج ترند»؛ معنايش اين مى شود كه كسانى كه بيشتر پول و قدرت دارند، بيشتر از فقرا و ضعفا بسوى تو محتاجند، حتى در آخرت اگر بهشت هم برويم، بازهم براى زندگى بهشتى به خدا محتاجيم. در دنيا اگر ما نماز مى خوانيم قبل از همه‌

به خدا احتياج داريم تا توفيق خواندن نماز را به ما بدهد، وقتى نماز را خوانديم باز به خدا محتاج هستيم كه آن را قبول كند، ثواب بدهد و نفس ما را شفاف نمايد. در روز قيامت كه مى رويم باز به خدا محتاجيم كه اعمالهاى ما را قبول كرده مزدش را بدهد، وقتى مزد مى گوييم معنايش اين نيست كه‌