و مانند معاد جسمانى و ميدان قيامت و دوزخ و بهشت و نظاير آنها قطعيات به اين اندازه براى مسلمانان روشن نيست، مثلا حكمى را فقها و علما به لحاظ دليل آن قطعى مى‌دانند و از قطعيات است ولى براى مردم عوام روشن نيست. مثل عدالت شاهد كه قطعى است ولى ضرورى نيست و مثل كلمات تشهد كه فى الجمله قطعى است و ضرورى نيست.

پس از ضروريات و قطعيات، احكام ديگرى داريم كه نظرى مى‌باشد و بوسيله استنباط مجتهدين ارايه مى‌شود مانند وجوب سوره در نماز پس از فاتحه و صدها حكم ديگر.

سؤال ٢٣- انسانى كه مشغول الذمه است يا با لباس غصبى نمازهايش را خوانده ولى بعد از چندين ماه يا چندين سال حقوق مردم را كه به گردنش بوده ادا كرده، لباسى عصبى را از بدنش دور كرده آيا نمازهايى را كه در اين مدت خوانده قضا كند يا نه؟ يا انسانى كه به نحوى از انحاء حقوق مردم به گردنش است مثلا غيبت كرده، تهمت زده، توهين كرده، آيا نمازهايى را كه در اين مدتى كه طرف را راضى نكرده به جا آورده چه حكم دارد؟ قضا لازم است يا نه؟

جواب: در مورد لباس غصبى بايد گفت كه اگر نمازگزار با علم به اينكه لباس او غصبى است در آن نماز بخواند نماز او باطل است، و اگر در حال غفلت نماز خوانده، چنان چه خود غاصب بوده به فتواى جمعى نيز نماز او