ضرورت تحول در حوزه هاي علميه - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ١٤

كتابهائى گاهى ديدم نوشته شده خلاصه , خوبه , بعضى اينها انصافا منطبق با نياز طلاب است . طريقه درس و طريقه كار از همان كتب سنتى قديمى گرفته شده , لاكن زوايد زده شده , بسيار خوب تا برسيم به فقه . به فقه كه رسيديم جاى توسع است .

طلبه عمرش هرگز در شرح لمعه و رسائل و مكاسب تلف نميشود . چون مكاسب درس خارج شيخ است . حالا به ما احترام كردند گفتند بيائيد مكاسب بخوانيد . يعنى پاى درس خارج شيخ بنشينيد . رسائل درس خارج شيخ است . كفايه درس خارج آخوند است . اينطورى است ديگر . اگر ما آنجا خوب تأمل كنيم و خوب تعمق كنيم , خوب ياد بگيريم , چيزى را از دست نداديم . از درس سطح اين استاد مثلا مكاسب امروزمان يكهو رفتيم پاى درس خارج شيخ نشستيم . اگر خوب ياد بگيريم و كار بكنيم , معطلى آنجاها عيبى ندارد .

در فقه هر چه توسع و تعمق و توغل باشد , عيبى ندارد . اما از مقدمات زود عبور كنيد با ياد گرفتن . دائما بايستى فكرهاى فعال در حوزه هاى علميه مشغول برنامه ريزى و طراحى باشند . ما اين راست است كه سالها اگر نگويم قرنها از برنامه ريزى عقب هستيم . ما وارد حوزه هاى علميه شديم با چشم بسته . طول مدت ساليان , حوزه هاى علميه را گذرانديم بدون برنامه . يك برنامه سنتى خودرو بر ما حاكم بوده , امروز اجازه نداريم آن وضع را ادامه بدهيم .

ما پنجاه سال پيش , شصت سال پيش , آنوقتى كه فرهنگ اروپائى وارد اين كشور شد , بايد فرهنگمان را برنامه ريزى شده مى كرديم , و نگذاشتند . خدا رحمت كند مرحوم علامه امينى رضوان الله عليه را , براى ما نقل مى كرد كه يك جمعى شديم ما در نجف رفتيم خدمت مرحوم آيت الله العظمى سيد ابوالحسن اصفهانى رحمت