نماز الهی وشیطانی - حسین انصاریان - الصفحة ٤ - نماز، سبب رساندن انسان به رحمت حق

مى‌گردد، وقتى كه قرآن مى‌گويد: «فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ‌.»[١] معلوم مى‌شود كه اين نمازگزار در وجود خود نماز را كامل نكرده و در نتيجه، يك حقيقت جامعى را به پيشگاه مقدس حضرت حق ارائه نكرده است، بلكه آمده، پيكره‌اى از نماز ساخته كه اصلًا اين پيكره، زيبايى ندارد؛ جان ندارد؛ شكل معنوى ندارد؛ صورت معنوى ندارد؛ در واقع، براى او اين نماز ابزار و وسيله‌اى بوده كه با به كارگيرى آن، به شهواتش، به اهداف پليدش و به نيت‌هاى باطلش برسد. البته، اين نماز، راه رسيدن به رحمت خدا نيست. اين نماز، نمازى است ناقص و داراى عيب؛ نمازى است كه يك صورت دارد، ولى كاملًا بى‌سيرت است؛ يك جسم مرده است كه جان در او دميده نشده است؛ علتش هم اين است كه نمازگزارش يا منافق است، يا مشرك، و يا رياكار، و يا به تعبير قرآن كريم، «عَن صَلَاتِهِمْ‌

[١] ١. ماعون: ٤.