نماز الهی وشیطانی - حسین انصاریان - الصفحة ١٨ - نمازهاى نمونه عصر ما

واجب خود در جماعت، ركوع و سجده را طول مى‌داد و هم ذكر ركوع را: «سبحان رب العظيم و بحمده‌» و هم ذكر سجده را: «سبحان رب الأعلى و بحمده‌» هفت بار مى‌گفت. بر اساس اين گفته قرآن: «وَ مَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِى الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ‌»[١]، به ايشان مى‌گفتند، شما اصلا ديگر قدرت اين كار را نداريد. او نگاهى مى‌كرد و مى‌گفت: «وَ مَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِى الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ‌» اصلًا در اين مقام نيست. به ايشان مى‌گفتند، مأموم‌هاى شما، توان چنين ركوع و سجده‌اى را ندارند. الآن پنج هزار نفر دارند به شما اقتدا مى‌كنند كه در ميان آنان مسافران شهرستانى، پيرمرد، مريض، مثل سرماخورده‌ها، هست؛ تازه افرادى هم از تهران براى حضور در نماز شما مى‌آيند. اقلًا اين ركوع و سجود خود را كم كنيد، ولى ايشان تا شب آخر عمرش، در حال و مقامى‌

[١] ٢. حج: ٧٨.