نماز الهی وشیطانی - حسین انصاریان - الصفحة ١٣ - مقام نماز جامع، مختص انسان
آميخته با خشوع است؛ يعنى بدن، جان، دل، گوش، پوست، خون و استخوان، همه در نماز هستند و دارند نقاشى مىكنند. خشوع حالتى بسيار والا و با ارزش است كه من اگر بخواهم نمازم داراى خشوع باشد، والله با لقمه حرام امكان تحقّق خشوع وجود ندارد. چه جورى آن جا نجس بروم و بگويم من خشوع هم مىخواهم بياورم؟ مگر با بدن نجس، با گوشت نجس، با خون نجس و با معده نجس مىشود خشوع آورد؟ چنين چيزى امكان ندارد. خشوع از زيبايىهاست؛ از پاكىهاست؛ از مُحَسِّنات وجود است. نمىشود با اين وصف و حال، خشوع آورد. چه تعبير زيبايى اميرمؤمنان (ع) دارد! حضرت مىفرمايد: گياه روى مذبله[١]، چقدر مىارزد؟ پايه اين نماز چيست؟ با كدام بدن؟ ريشه اين نماز چيست؟ با كدام دل؟ حقيقت اين نماز چيست؟ با كدام عقل؟ اصلش كه الفاظ است. آنى كه از طرف خدا نازل شده، الفاظ است. اين الفاظ،
[١] ١. نهجالبلاغه، خطبه ٩٨.