هستيد كه در وجودتان ظهور كرده؛ يعنى هر كس از اين امت در بهشت برود، سر سفره على، فاطمه، حسن و حسين: نشسته است، نگويد متعلّق به خودم است. اگر آن‌ها نبودند، ما نه به خدا راه داشتيم، نه به بهشت. اين هشت ركعت نمازى را هم كه امروز به ما اجازه دادند بخوانيم والله قسم، به خاطر گل روى فاطمه (س) به ما اجازه دادند، ما خوانديم. اين نماز ما هم متعلّق به گل روى زهرا (س) بود. آن روزه ماه رمضان ما هم متعلّق به اهل‌بيت: است. آن حج ما هم متعلّق به اهل‌بيت: است. اين اشك چشمان ما هم متعلّق به اهل‌بيت: است. ما چيزى از خودمان نداريم، آن‌ها را در دنيا به ما كريمانه مى‌پردازند و فرداى قيامت هم به صورت بهشت همين پرداخت‌ها ظهور مى‌كند.

آنچه گفته شد، معناى بلد طيّب بود: (وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ).[١] باغبانى مثل خاتم‌

[١] ١. اعراف: ٥٨.