كسى كه پاك نيست حق ندارد با قرآن تماس بگيرد؛ لذا ديده مى‌شود حضرت زهرا (س) بعد از مرگ پيغمبر، يكبار هم، نه هنگام باز بودن پنجره، و نه با باز كردن پنجره، اگر بسته بود، نخواسته كه صداى اذان‌گويان حكومت زمان خودش را بشنود؛ مستمع نشد.

ما يك استماع داريم و يك سماع. يك وقت، صدا به گوش مى‌خورد، ولى آدم اصلًا توجّهى به آن صدا ندارد. حتّى به صداى الفاظ هم متوجّه نيست تا چه برسد به معانى‌آن‌ها.

صبح، ظهر و شب، كنار مسجد پيغمبر كه خانه حضرت زهرا (س) در آن‌جا بود، اذان مى‌گفتند و ايشان نشنيد؛ چون نمى‌خواست بشنود. در اين نود و پنج روز، فقط يكبار به درخواست خودش، بلال اذان گفت كه آن هم نيمه‌كاره ماند؛ چون اين زبان، اين گلو و اين بدن، اين روح را صد در صد پاك مى‌دانست. او مى‌گفت: (الله اكبر) از اين گلو و زبان، شنيدنى است، ولى نسبت به بقيه (الله اكبر) ها بايد درِ گوش را گرفت و نبايد شنيد: