كه نگه‌تان دارند، يا آلوده به ربا، شراب، قمار، ظلم بوده‌ايد، و يا حق را ناحق كرده‌ايد كه شما را نگه دارند؟ ما لغزش داريم، امّا اين لغزش‌ها كم است؛ همان‌گونه كه اميرمؤمنان (ع) در خطبه متقين در وصف آنان مى‌گويد: (قَلِيلًا ذلَلُهُ)[١]، و اصلًا با رحمت و كرم خدا سازگار نيست كه براى يك لغزش كم بگويد، فرد را نگهش داريد؛ زنجيرش كنيد؛ برايش دادگاه تشكيل بدهيد. در دنيا دادگاه‌ها اين كار را نمى‌كنند؛ به طرفين دعوا مى‌گويند، برويد از هم بگذريد، آن وقت خدا براى لغزشِ كم، سختگيرى مى‌كند؟!

فقط گريه خالى مُحبّى، عاملى و گريه‌كننده‌اى، خارِ لغزش‌ها را مى‌سوزاند و خاكستر مى‌كند.

آن وقت همه راه مى‌افتند. وقتى همه نزديك بهشت آمدند، فاطمه زهرا (س) مى‌گويد، شما وارد شويد، من تا نفر آخرتان در بهشت نرود، خودم نمى‌آيم؛ يعنى شما در بهشت مهمانِ آثار آنهايى‌

[١] ١. نهج‌البلاغه، ص ١٩٩، خطبه حضرت در وصف متّقين و مؤمنان.