پيش پروردگار ارزش دارد، فقط واقعيات وجود انسان است كه رنگ بى‌نهايتش در خودش مى‌باشد؛ چون عبدى را متصل به خودش در صفات، در فعل، در اخلاق مى‌بيند، او مى‌شود محبوب پروردگار: (يا حبيبتى!): حبيبه من! تمام درهاى بهشت بر روى تو باز است، از هر درى مى‌خواهى وارد شو. انگار، خدا به زهرا (س) مى‌خواهد بگويد، اين هشت بهشت ملك تو است. برو دختر با عظمت پيغمبر (ص)! او به امر الله حركت مى‌كند. وقتى كه بر دمِ درِ بهشت است (حالا اين درى كه مى‌گويم، درِ اصطلاحى نيست؛ اين در، مقام و مرتبه است) وقتى به آن‌جا مى‌رسد، برمى‌گردد به طرف محشر و مى‌ايستد.

حبيب با محبوبش گفت‌و گو مى‌كند: دختر پيغمبر! همه درها كه اكنون بر روى تو باز است، پس چرا نرفتى؟