نگاهی به مقام حضرت زینب - حسین انصاریان - الصفحة ٢٦
تركيه آن زمان، به دمشق بردند؛ يعنى از مناطق كردنشين و تركنشين كه آن وقت اين تركها و كردها اغلب مسيحى بودند. بعد در اين شهرها اعلام مىكردند و به خاطر يزيد، اين اكراد و اين اتراك مسيحى بيرون مىريختند و سرود مىخواندند؛ پايكوبى مىكردند؛ به زن و بچه داغديده سنگ مىزدند چوب پرت مىكردند. اينها را تا دمشق اين گونه بردند.
هر جايى هم كه آنها را پياده مىكردند، خود لشكر يزيد آشپزخانه مفصّلى بر پا مىنمود. امّا اهلبيت: به يك ذره نان خشك قناعت مىكردند و سختى را تحمّل مىنمودند. تا اين كه به شام رسيدند. يزيد سؤال مىكند، اينها از كربلا تا اين جا چه عكسالعملى داشتند؟ در پاسخش گفتند: دو عكسالعمل داشتند. يكى اين بود كه به ما جز آقايى و كرامت نشان ندادند و از كربلا تا شام، نه بچه دو و سه ساله آنها، و نه زن شصت و هفتاد ساله آنان، و نه اين جوان بيمار آنها، يك تقاضا هم از ما نكردند و ما را از سگ كمتر حساب